mijn doel

Misschien vraag je je af, waarom heb je besloten om een blog te beginnen?

Ik zeg heel eerlijk, het heeft maanden geduurd voordat ik ook maar het lef had om dit online te gooien. Want wanneer dit online staat, is mijn ‘anonimiteit’ volledig verloren. Ik zal voor eens en voor altijd door het leven gaan met een stempel. Dat is natuurlijk niks nieuws, want autisme heb je niet zomaar, van de een op andere dag. Toch ben ik ervan overtuigd dat nog niet iedereen wist dat ik autisme heb. Sommige mensen weten het natuurlijk wel, anderen hadden misschien wel een vermoeden dat er iets ‘mis’ met mij was en weer een groep zou het nooit doorgehad hebben.

Ik heb dus jarenlang ontkend dat ik autisme heb. Simpelweg, omdat ik er niet voor uit durfde te komen. Ik was bang voor de reacties van mensen, bang om anders behandeld te worden en bang dat ik niet geaccepteerd zou worden om wie ik ben. Ik durfde er niet voor uit te komen, omdat de maatschappij alle mensen met autisme nog altijd te veel over één kam scheert. Studeren als je autisme hebt? ‘ONMOGELIJK! En als je dan het geluk hebt dat je kunt studeren, ga je maar ICT studeren.’ ‘Feestjes, daar hou jij niet zo van hè? Daar zijn veel te veel mensen aanwezig.’ ‘Als je autisme hebt zal je altijd zorgafhankelijk blijven.’ Ik kan nog wel een heleboel voorbeelden bedenken.

Als aller eerst wil ik zeggen dat ik een blog begin, omdat ik van schrijven hou. Ik schrijf al vanaf mijn tiende regelmatig en heb al talloze schriftjes en notitieboeken volgeschreven. In schrijven kan ik mijn emoties kwijt. Papier heeft namelijk meer geduld dan de mens en daarnaast is het minder eng om emoties af te schrijven, dan het echt daadwerkelijk tegen iemand te zeggen. Schrijven is een manier om mijn emoties dus te regelen en om mijn overzicht te behouden. Nadat ik al enkele keren een verhaal had gepost op autisme gerelateerde pagina’s en daar ontzettend enthousiaste berichten op had ontvangen, wist ik dat ik hier meer mee wilde gaan doen en vandaar dat ik nu dus een eigen blog begin. Ik blog dus niet omdat ik zielig ben, of omdat ik aandacht te kort kom. Ik blog ook niet met het idee om er geld mee te verdienen, of om zoveel mogelijk lezers te krijgen. Je leest immers iets omdat je het interessant vindt, of omdat iets je raakt of omdat je je ergens in herkend. Je leest geen artikels, boeken of tijdschriften waar je interesse niet in ligt. Als mensen mij verplichten om een geschiedenisboek te lezen, zou ik dit ook niet doen. Simpelweg, omdat ik er niks aan vind. Ik verplicht dus niemand om mijn blog te lezen.

Mijn grootste doel van mijn blog is dat…

Ik wil dat het stereotype beeld van autisme gaat verdwijnen. Elk mens is anders, elk mens met autisme is ook weer heel anders. Natuurlijk krijg je niet voor niks de diagnose, zal ik nooit ‘normaal’ worden in de zin van zijn, zoals de andere 99% van de bevolking is. Toch kun je sociaal zijn, terwijl je autisme hebt. Je kunt wel degelijk inlevingsvermogen hebben als je autisme hebt. Je kunt wel van feestjes houden waar heel veel mensen zijn en waar de muziek mega hard staat, terwijl je autisme hebt. Je kunt wel degelijk plekken bezoeken waar honderden andere mensen zijn, terwijl je autisme hebt. Ik kan dit namelijk allemaal, en toch voor de duidelijkheid, heb ik autisme. Ooit hoop ik dat mensen met autisme net zoveel rechten krijgen in de maatschappij als een ‘normaal’ persoon heeft. Dat alle kinderen met autisme gewoon naar school kunnen gaan en dat alle mensen met autisme gewoon werk kunnen vinden en dat ook zij in staat zijn om iets te kunnen uitoefenen waar daadwerkelijk hun interesse ligt. Als je interesse ligt in ICT, dan ga je ICT studeren. Als je interesse ligt in de zorgkant, moet je net zoveel recht kunnen krijgen om dat beroep te kunnen uitoefenen. Of het haalbaar is, is een tweede. Maar vaak wordt er al bij voorbaat iemand afgekeurd vanwege zijn of haar beperking, iets dat ik persoonlijk geheel onterecht vind.

Daarnaast heb ik in mijn ‘verwerkingsproces’ zelf ook heel erg veel blogs, artikelen en boeken gelezen over autisme. Dit omdat ik behoefte had aan herkenning, maar ook om meer inzicht te krijgen over autisme. Wie ben ik nou daadwerkelijk? Wat gaat er nou daadwerkelijk door mij heen? Op wat voor een momenten werkt mijn ASS mij tegen en wat kan ik daar aan veranderen? Heeft het ook positieve kanten waar ik juist weer van profiteer? Op al deze vragen ben ik antwoorden gaan zoeken. Dat lijkt simpel, maar een zoektocht naar jezelf is nog niet altijd zo makkelijk. Je moet jezelf leren bloot te stellen, ervoor open staan om confrontaties met jezelf aan te gaan. Dat betekent dus ook dat je leert inzien waar je zwakke punten liggen en dat je de confrontatie aan durft te gaan om juist daarmee aan de slag te gaan. Je kunt namelijk moeilijke dingen gaan vermijden, maar hiermee los je de problemen niet op. Hiermee kom je niet verder. Je komt alleen maar verder als je je eigen fouten inziet, en juist daarmee aan de slag gaat.

Ik hoop dat mensen zich in mijn blog kunnen herkennen, dat ik kan laten zien dat ze niet de enige zijn. En daarnaast probeer ik natuurlijk zoveel mogelijk positiviteit in mijn verhalen te brengen. Je leeft in feiten maar 1 keer. Het leven is niet alleen maar ‘stom’ of ‘vermoeiend’, het leven heeft ook een heleboel mooie dingen te bieden. En juist dat wil ik zoveel mogelijk laten zien.

 

Mochten er vragen zijn, beantwoord ik die natuurlijk met alle liefde! Ik heb liever dat mensen vragen stellen (kan ook anoniem), dan dat mensen mij ineens gaan ontlopen omdat ze geen houding weten te geven. Vergeet niet dat ik gewoon ook een persoon ben, mét gevoelens. Ik heb geen besmettelijke ziekte, ik ben niet eng en ik ben al helemaal niet achterlijk. Ik ben en blijf gewoon Jils. Ik ben geen autist. Ik heb autisme, maar dat is wat anders ;).