Over een week naar Thailand!!

Nog een week!! Over een week ga ik gewoon naar Thailand! Ongelofelijk. Ik besef het me eigenlijk nog niet zo goed. Het is meer mijn familie die me eraan doet herinneren dat ik al bijna ga. ‘Heb je dit al?’ ‘Ben je niks vergeten?!’ ‘Heb je alle belangrijke gegevens bij de hand?’ ‘Geef nooit je paspoort af.’ ‘Heb je het laatste nieuws uit Thailand al gehoord?’ ‘Letten jullie wel goed op elkaar?!’

Ik heb alle vaccinaties gehad, we hebben een noodpakket malariatabletten en een Eerste Hulp Set mee, mijn paspoort is nog geldig en een visum is niet nodig. Nou, volgens mij heb ik alles geregeld wat ik kon regelen. Alleen nog mijn toffe backpack inpakken en ik ben er helemaal klaar voor.

Ik merk dat ik er eindelijk een beetje zin in begin te krijgen. Want ondanks ik er eigenlijk niet heel erg mee bezig ben, ben ik er onbewust wel veel mee bezig. Hoewel.. Echt onbewust kun je het niet meer noemen, want ik ben me er nu bewust van.. Maar je snapt denk ik wel wat ik bedoel.

Ik ben de laatste 2 à 3 weken al echt ontzettend gespannen en zenuwachtig. Mijn stemming was wat neerslachtig de laatste weken. Als mensen mij dan ook vroegen of ik zin had in mijn reis, was mijn antwoord eigenlijk standaard dat ik het wel ontzettend spannend vond… Mijn enthousiasme spatte er nog niet echt vanaf. Zo nu en dan werd de spanning me ook te veel. Vroeg ik mijzelf af waarom ik dit ook alweer wilde gaan doen en heb ik zelfs overwogen om mijn reis te annuleren… Heerlijk die stress.

Ik merk ook dat het erger is dan mijn voorgaande vakanties, wat ook niet geheel onlogisch is. Ik ga voor het eerst ‘alleen’ zo ver weg op vakantie. Ghana was al erg ver weg en voor Ghana was ik nog nooit zo ver weg van huis geweest… Maar toen ging ik met een groep. Ik hoefde niks te regelen, wist precies wat we gingen doen en zo kon ik lekker achter de groep aan waggelen. Thailand is weer net iets verder en daarnaast gaan we nu maar met z’n tweeën. We zijn echt op elkaar aangewezen. Een planning hebben we niet en daardoor weet ik nu ook niet precies wat ik kan gaan verwachten (behalve dat we de eerste twee overnachtingen hebben geregeld). En juist doordat ik niet precies weet wat ik ga doen en wat ik dus kan verwachten, zorgt dat ook weer voor spanningen. Toch hebben we hier bewust voor gekozen. We laten het maar op ons afkomen. Aan de reiservaringen te lezen is Thailand super makkelijk te bereizen en is een reisschema ook helemaal niet nodig. Op deze manier zitten we nergens aan vast en dat geeft ergens ook wel weer een gevoel van vrijheid.

Daarnaast vind ik het extra spannend omdat ik nog maar net bezig ben met mijn therapie. Ik zit hier omdat ik zo nu en dan last heb van ‘vage angstklachten.’ Ik noem ze vaag, omdat ik eigenlijk ook nog niet precies weet waarom ik dat zo nu en dan heb. Iedereen heeft wel eens last van een gespannen/angstig gevoel. Bijvoorbeeld tijdens het kijken van een spannende film, voor een tentamen, voor een ritje in de achtbaan… Het maakt eigenlijk niet uit. Iedereen heeft wel eens last gehad van een beklemmend, benauwd gevoel. En zo’n gevoel gaat meestal na zo’n situatie over. Na mijn paniekaanval heb ik regelmatig last van zo’n beklemmend, opgejaagd en benauwd gevoel… Alleen dan zonder dat er in mijn ogen echt een reden voor is. Bijvoorbeeld als ik aan het fietsen ben, als ik auto rij, als ik aan het werk ben…Het is iets raars. Het valt ook niet precies uit te leggen. Zoiets overkomt je gewoon.

Het kan daadwerkelijk iedereen overkomen en daarom schaam ik mij er ook niet voor. Blijkbaar is het een ontzettende taboe om over psychische klachten te praten… En dit terwijl dit juist zo ontzettend belangrijk is. Praten, praten, praten. Sommige dingen kun je niet meer zelf oplossen.

Bij mij is het gelukkig nog niet zo erg dat ik dingen ook daadwerkelijk vermijd en dingen oprecht niet meer aankan… Ondanks ik bepaalde dingen het liefst wel wil vermijden, doe ik dit niet.

Maar omdat ik niet wil dat het erger wordt, heb ik het bespreekbaar gemaakt. Met familieleden, met vrienden.. Ik ben een open boek geworden. En die openheid doet me goed. Want alleen dan kunnen mensen je helpen. En die hulp, die is er zeker! Er zijn oprecht zo ontzettend veel mensen die je willen helpen.

Ik had dit zelf ook niet verwacht. Ik nam mijzelf ook maandenlang niet serieus.. ‘Ach, gaat wel over.’ ‘Welnee, er is niks aan de hand.’ ‘Het gaat echt prima met me!’ Het ging dan ook vaak tijdelijk goed. Op die momenten snapte ik ook niet waarom ik hulp nodig had. Maar omdat ik mijn probleem nooit echt aanpakte en altijd weer uit de weg ging, kwam het ook altijd weer terug. En hoe vaker, hoe erger het wordt. Dit werkt met angsten zo. Maar ook met neerslachtige stemmingen. Doordat je het steeds uit de weg gaat leer je er niet mee omgaan. En wanneer zo’n angstige situatie weer om te hoek komt kijken, kun je het probleem niet aanpakken omdat je er geen handvatten voor hebt gecreëerd… En doordat je die handvatten niet hebt, eindigt zo’n angstige situatie eigenlijk bijna altijd in paniek.. En wanneer die paniek steeds groter wordt, word je steeds vaker angstig en worden die angsten ook steeds heftiger… En zo kom je in een leuke, nooit eindigende, cirkel terecht.

Ik zit nu dus bij een psycholoog waar ik nu drie keer ben geweest… En dit was alleen nog maar het intakegesprek. Zo’n psycholoog gaat lekker in je verleden lopen wroeten. Ik heb echt mijn hele levensverhaal verteld. In het begin was dit best wel raar. Je vertelt je hele verhaal aan een vreemdeling. Een persoon die ik hiervoor nog nooit gezien had. Mijn eerste gesprek was ik wat lacherig… Ondanks ik gebeurtenissen vertelde die helemaal niet om te lachen waren. Maar ik wist me gewoon geen houding te geven. Op dat moment was ik vrij nuchter. Maar zo’n psycholoog prikt overal doorheen. ‘Je lacht het allemaal maar een beetje weg…’ ‘Shit. Betrapt.’

Ik krijg nu dus cognitieve gedragstherapie waar ik vooral veel oefeningen zal gaan krijgen. Het doel hiervan is dat ik mijn denkpatroon leer veranderen/ombuigen naar helpende gedachten. Ik zit namelijk veel te veel in mijn hoofd en piekeren is de laatste jaren een van mijn ‘favoriete’ bezigheden geworden… En wanneer je maar blijft piekeren, wordt alles steeds negatiever, steeds zwaarder en voor je het weet ben je in een vicieuze cirkel beland die je niet meer zelf kunt doorbreken.

Ik kijk niet echt uit naar mijn therapie. Ik kan wel leukere dingen bedenken… Maar ik ben wel blij met deze stap. Praten helpt echt! Hoe lastig het soms ook is…

Wees dus lief voor jezelf en neem jezelf ook serieus. Niemand kan beoordelen hoe goed of slecht jij je voelt… Dat kun je alleen zelf. Tot slot bestaan er natuurlijk niet voor niks hulpverleners in deze wereld……

Maar om terug te komen op Thailand… Hoe spannend het ook is, overal kan er iets gebeuren. Je bent nergens 100% veilig.. Ik denk dat ik er alleen maar spijt van ga krijgen als ik juist dit soort dingen ga vermijden. Mocht het achteraf gaan tegenvallen, kan ik in ieder geval zeggen dat ik het heb gedaan. En daar leer ik dan ook weer van. En mocht het écht niet gaan, kan ik altijd op het vliegtuig naar huis stappen.

Het komt vast goed. Ik ga het gewoon doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *