Hoera! Een nieuwe studiekeuze!!!!!!

Jaja, je leest het goed. Het is echt waar! Ik heb eindelijk de knoop kunnen doorhakken. Ik heb een nieuwe studie uitgekozen!!!

Afgelopen woensdag 3 april had ik eindelijk mijn allerlaatste meeloopdag. Ja, eindelijk. Ik heb nogal wat open dagen en meeloopdagen bezocht de afgelopen maanden. Iedere keer vond ik wel weer een nieuwe opleiding waar ik enthousiast van werd. Even dacht ik dan, dit wordt het! Maar de volgende dag werd ik dan weer wakker en zag ik mijzelf weer hoofdschuddend voor de spiegel staan: of toch niet…

Het is gewoon een feit. Ik vind heel veel dingen gewoon leuk. Ik kan van heel erg veel dingen enthousiast worden. Als er een optie bestond om gewoon 3 à 4 studies tegelijkertijd te kunnen doen en ervan uitgaand dat een dag even lang duurt als een week, of een maand en ik überhaupt met al deze chaos om kan gaan..(Ik bedoel maar. Zie maar eens vier studies te combineren terwijl je een ontiegelijke chaoot bent, totaal niet kan plannen en je daardoor al bij één studie snel het overzicht kwijt bent.. Nope, dat werkt niet). Had ik vast en zeker voor deze optie gekozen.

Ik werd de laatste maanden behoorlijk gek van mijzelf. Aan de ene kant ben ik toe aan iets nieuws. Toe aan een nieuwe uitdaging. Tegelijkertijd zag ik door de bomen het bos niet meer door de hoeveelheid keuzes die je tegenwoordig kan maken. Ik wist het gewoon niet meer. En juist hierdoor kreeg ik ook weer ontzettend last van stress. Dit ook omdat ik nu werk doe waar ik niet echt mega veel energie uit haal. Ik wilde van alles, maar doordat ik niet kon kiezen kon ik geen concreet plan maken en ja, dan gebeurt er uiteindelijk helemaal niks. En toen werd ik weer boos op mijzelf, omdat ik wel vond dat ik een keuze moest maken. Ik wilde wel, maar ik kon het gewoon niet.

Wanneer ik aan mijn omgeving vroeg wat ze mij in de toekomst zien doen (ik geloof dat ik deze vraag wel minstens honderd keer heb gevraagd aan iedereen de afgelopen maanden) gaf ook werkelijk waar iedereen een ander antwoord… Maar het kwam er altijd op neer dat ik uiteindelijk zelf mijn keuze moet gaan maken. ‘yooo thanks! Hier heb ik écht iets aan.’ Dacht ik dan. Maar ja, ze hadden allemaal wel gelijk. Er is maar een iemand die de knoop daadwerkelijk kan doorhakken en dat ben ik zelf.

Uiteindelijk bleef er een top 3 over: muziektherapie, pedagogiek en Social Work. Toch viel muziektherapie al snel af. Dit vooral omdat ik toch echt in september wil gaan studeren en niet nog een jaar wil wachten.. Anders kan ik namelijk pas in september 2020 beginnen. Daarnaast vind ik muziek gewoon fantastisch als hobby, hiermee zal ik altijd door blijven gaan. Een leven zonder muziek bestaat voor mij niet. En ergens vind ik het zonde dat ik van mijn hobby, mijn werk moet gaan maken. Ik ben bang dat ik het dan als een verplichting ga zien.

Toen bleven pedagogiek en Social Work over. Diep van binnen wist ik een paar maanden geleden al dat ik voor een van deze twee opleidingen zou gaan kiezen. Maar toen kwam ik bij het volgende dilemma.. Autisme én een sociale opleiding. Is deze combinatie wel haalbaar? Op internet las ik verschillende reacties hierover. De ene groep zegt: ‘lekker doen, kun je best!’ of ‘Je zult juist door jouw achtergrond een voorsprong hebben.’ De andere groep zegt: ‘Nee, niet doen. Je zult dan in de praktijk gaan vastlopen omdat je vooral in deze sector hele dagen moet doen alsof je een ‘ander’ persoon bent.. En hierdoor zal je dan weer teveel op je tenen moeten lopen.’ En ik geef toe. Ik heb een boel verhalen van mensen gelezen die het hebben geprobeerd als verpleegkundige, Social Worker, psycholoog of wat dan ook. En ja, die liepen uiteindelijk allemaal vast. Daar tegenover staan gelukkig ook wel wat succes verhalen bij, maar die wegen helaas minder zwaar.

Dit dilemma heeft de afgelopen maanden zo ontzettend door mijn hoofd gespookt. De ene dag stond ik op met een boel zelfvertrouwen en dacht ik: ‘Ik ga dit doen!’ De andere dag stond ik op en lachte ik mijzelf vierkant uit. ‘Ja Jils, leuk gedacht.. Droom lekker verder.’ Wel doen, niet doen, wel doen, niet doen, wel doen, niet doen. Grrrrr…. Ook mijn familie werd een tikkeltje gek van mijn twijfelgedrag. ‘Hak gewoon de knoop door!!!!’

Tot een week geleden twijfelde ik heel erg. Totdat ik mijn loon binnenkreeg en ik op bol.com ging rondneuzen. Wanneer ik mijn loon binnen heb, heb ik altijd de neiging om iets leuks voor mijzelf te kopen. Gewoon, als cadeautje voor het werken van de afgelopen maand. De rest zet ik dan opzij op mijn spaarrekening voor studie, reizen en andere leuke uitstapjes en verplichte uitgaven. Maar ik zat dus wat rond te neuzen en kwam ineens een boek tegen: ‘De edele kunst van not giving a f*ck’ van Mark Manson. Nadat ik de flaptekst had gelezen, was ik verkocht en had ik voor ik het wist het boek al besteld. In het boek introduceert Mark Manson de nieuwe sleutel tot geluk: stoppen met altijd maar positief zijn en in plaats daarvan leren omgaan met onze tekortkomingen en tegenslagen in het leven. Hij vertelt dit op een fantastische humoristische en nuchtere manier. Alles is heerlijk recht voor zijn raap en zoooooo herkenbaar.

Een paar stukjes uit het boek die ik erg leuk en mooi vond:

‘dankzij de wonderen van de consumentencultuur en social media met hun hé-kijk-eens-mijn-leven-is-gaver-dan-het-jouwe, heeft onze samenleving een hele generatie mensen voortgebracht die geloven dat het hebben van deze negatieve ervaringen – angst, spanning, schuld enzovoort – volkomen niet oké is. Ik bedoel, kijk maar eens naar je Facebook-feed. Iedereen lijkt daar een fantastisch leven te hebben. Kijk, deze week zijn er acht mensen getrouwd! En een zestienjarige meid heeft een Ferrari gekregen voor haar  verjaardag. En een of andere whizzkid heeft 2 miljard binnengehaald met een app waarmee je automatisch je toiletpapier wordt aangevuld als het op is. Intussen zit jij thuis het gebit van je kat te flossen. En je gaat dan toch onwillekeurig denken dat je leven nog saaier is dan je al dacht.’

‘al het waardevolle in het leven wordt verkregen door het overwinnen van de ermee samenhangende negatieve ervaring.’

‘Het verlangen naar positievere ervaringen is in wezen een negatieve ervaring. Terwijl daarentegen de acceptatie van een negatieve ervaring in feite juist een positieve ervaring is.’

Door dit boek ben ik wel anders naar dingen gaan kijken. Ik hoef niet altijd positief te zijn. Het is oké als je je gewoon een dag klote voelt. Daarnaast liet dit boek mij weer haarfijn weten dat iedereen voor zich leeft en zijn of haar eigen leven mag leiden. Iedereen mag zijn of haar eigen keuze maken en zijn of haar eigen pad bewandelen. ‘Maar hé, als iedereen dit mag, dan mag ik dit dus ook! Wie bepaald of ik nou wel of niet geschikt ben voor een bepaalde studie?’

En tadaa, het verlossende antwoord is eruit en mijn twijfel is verdwenen: Ik ga volgend jaar Social Work studeren!!

En ja, ik besef me dat het niet makkelijk gaat worden. Ik ga nog wel minstens honderd keer tegen dezelfde steen aanlopen en mezelf ontzettend tegenkomen tijdens deze opleiding. Confronterend ook. Maar ergens ook wel tof. Ik ben er namelijk de laatste maanden goed achter gekomen dat ik het eigenlijk heel erg leuk vind om van mijzelf te leren. Waarom ik soms bepaalde dingen doe en wat mij onderscheid van de ‘norm’. Het heeft wel iets. Ik vind namelijk mijn eigen gedrag ook best wel interessant.

Of het té moeilijk gaat worden? Wie weet. Misschien is het haalbaar, misschien niet. Misschien loop ik vast op de theorie, misschien in de praktijk en misschien loop ik wel helemaal niet vast en gaat alles gewoon goed. Ik weet het niet. Ik kan de toekomst niet voorspellen. Niemand niet. En dat is denk ik maar goed ook.

Wat ik wel weet is dat er nu een ontzettende last van mijn schouders af is en ik er ook best wel naar uit kijk. Ik ben eruit. Mijn zoektocht qua studiekeuze is nu klaar. Ik ga het gewoon doen.

Even was er nog wel een twijfel over waar ik wil gaan studeren. Ik twijfelde tussen de HAN in Nijmegen, Windesheim in Zwolle en Saxion in Enschede. Als ik puur voor de stad zou moeten kiezen had ik voor Nijmegen gekozen, maar qua opleiding vond ik deze inhoudelijk het minst. Ook omdat ze nog heel erg aan het zoeken zijn hoe ze de opleiding hier willen gaan vormgeven. De opleiding vond ik zowel op het Windesheim als Saxion prima en ook qua school maakte het voor mij niet zoveel uit. Omdat Enschede gewoon net wat groter is en ik deze stad ook beter ken, kies ik toch voor Enschede. Het voordeel hiervan is ook dat ik al op het Saxion heb gezeten (Deventer) en ik al weet hoe het er op deze school aan toe gaat.

Tot slot had ik door mijn enthousiasme al een paar dagen geleden in de Facebook groep: Autisme community mijn studiekeuzebesluit al geplaatst. Hier kreeg ik hele mooie reacties en zelfs al een stageplek aangeboden! Wauw! Als dit geen mooi welkom is voor de start van mijn nieuwe opleiding, weet ik het ook niet meer.

Ik heb er zin in, ik kijk er naar uit. Maar eerst… Op naar mijn welverdiende vakantie in Thailand!!!

1 gedachte over “Hoera! Een nieuwe studiekeuze!!!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *