Terug van weggeweest& nieuwe update!

Hee! Daar ben ik weer! Terug van even weggeweest. Eigenlijk moet ik nog een dag wachten…. Maarrrr ik heb mezelf toestemming gegeven om weer online te mogen gaan. Dus hier even een update van de afgelopen maand.

Op slechts ongeveer een uur na is het me gelukt om van Social Media weg te blijven. En ik moet toegeven, het heeft me wel even goed gedaan. Het was de eerste week niet heel makkelijk. Ik had voortdurend het gevoel dat ik iets moest doen. En als ik me even verveelde en mijn mobiel uit automatisme greep om even mijn Social Media te checken, werd ik er steeds weer mee geconfronteerd dat ik ‘geen’ Social Media meer heb…Grrr. Al met al was het een geslaagd experiment en heb ik tussen de 45 en 65 uur Social Media bespaard! Veel eigenlijk! Ik heb alleen Facebook een beetje gemist. Daarentegen Instagram en Snapchat totaal niet. Even geen bliepjes, knipperende lampjes of wat dan ook. Gewoon even rust. Het heeft ook zeker een goed effect gehad op mijn slaap, want ik slaap weer een stuk beter en daarnaast is mijn concentratie de laatste tijd ook weer iets verbeterd. Toffe resultaten, mijn Social Media apps blijven daarom voorlopig nog even weg van mijn telefoon.

Ook als ik nu weer door mijn nieuwsoverzicht op Facebook scroll, heb ik ook niet echt de indruk dat ik iets heb gemist, hoewel ik daar in het begin wel een beetje bang voor was.

En me echt vervelen hoefde ik ook niet, want ik had een bomvolle agenda de afgelopen maand.

De afgelopen maand was best wel een stressvolle maand. Stress in een tussenjaar? Hoe is het mogelijk… Ja, dus toch. Mijn afgelopen maand stond in het teken van werken, werken, werken, sporten, werken, meeloopdagen bezoeken, nog meer werken, dingen voor mijn reis voorbereiden, en daarnaast heb ik ook nog leuke dingen gedaan. Zo ben ik wezen logeren bij mijn oom en tante, moest ik nog oppassen op mijn achterneefje(s) en nichtje(s), ben ik tweemaal uiteten geweest, heb ik een gezellige reünie gehad met mijn reisgenoten van Ghana en afgelopen week ben ik heerlijk een dagje naar de sauna geweest met mijn mams en mijn zus. Heerlijk!

Op zich een prima maand. De maand is eigenlijk ook heel erg snel voorbij gevlogen. Toch was deze maand niet helemaal standaard en is deze maand mijn startsignaal geweest voor een nieuw begin. Ik heb natuurlijk al vaker verteld dat ik mijn ‘systeem’ aan het resetten ben. Ik ben niet voor niks mijn leefpatroon aan het omgooien. Het is allemaal voor een goed doel: minder perfectionisme, meer zelfvertrouwen krijgen, focussen op mooie dingen en ik wil weer positiever worden. Mooie doelen… Niet makkelijk, wel haalbaar.

De afgelopen twee jaar zijn heftig geweest. Het was een rollercoaster van emoties waar geen einde aan leek te komen. De ene dag ging het weer goed en durfde ik weer (toekomst)plannen te maken, de andere dag voelde ik me gewoon diep van binnen slecht en was ik overal weer negatief over. Voortdurend was ik aan het piekeren over van alles en nog wat. Ik zat teveel in mijn hoofd. Verleden, toekomst… Ik kreeg het al Spaans benauwd als ik voor de zoveelste keer weer aan mijn toekomst dacht. ‘Wat ik ook ga doen, het lukt me allemaal toch niet.’ Voortdurend hetzelfde riedeltje. Hierdoor ben ik in een zogenoemde vicieuze cirkel terecht gekomen van negativiteit. Nadat ik paniekaanvallen begon te krijgen, was ik er dus helemaal klaar mee. Klaar met al die negativiteit. Ik wil al die negativiteit van me afgooien, want zo ben ik helemaal niet. Rot perfectionisme. Niemand is perfect en kan perfect zijn… Waarom heb ik dan zoveel perfectionisme in me zitten?!

Eenmaal je in zo’n cirkel zit, kom je er niet zo snel en makkelijk meer uit. Die cirkel moet nu dus doorbroken gaan worden. Hoe dat gaat gebeuren en hoelang het duurt voordat die cirkel doorbroken is, weet ik niet. Ik weet namelijk (nog) niet de exacte oorzaak die ervoor heeft gezorgd dat ik in deze cirkel terecht ben gekomen.

Ik wist dat ik niet alleen deze cirkel kan doorbreken en dus ben ik serieus hulp gaan zoeken, nadat ik eerst heel veel heb gepraat met familieleden… En ook dit, was niet makkelijk. Want toegeven dat het eigenlijk niet zo lekker met je gaat, is gewoon moeilijk. Helemaal als je in feiten alles (goed) voor elkaar hebt. Ik heb nu weliswaar een ongepland tussenjaar, maar ik ga bijvoorbeeld wel naar Thailand. Ik heb in die zin eigenlijk gewoon helemaal geen reden om te klagen en me zo nu en dan zo waardeloos te voelen. Ik ging me haast schuldig voelen over hoe ik me voelde tegenover mijn omgeving en daarom stopte ik het liefst mijn emoties weg. Dit heb ik eigenlijk jaren gedaan. Totdat ik merkte dat ik het niet meer voor me kon houden. Echter ging praten eerste instantie ook niet. Schrijven is hierin ook dus wederom mijn redmiddel geweest. Door middel van mijn schrijfcreaties heb ik mijn verhaal verteld tegenover mijn ouders en een paar overige familieleden, waardoor het praten uiteindelijk ook steeds makkelijker ging. Achteraf gezien ben ik er erg blij mee dat ik alle frustraties en gedoe eruit heb gegooid. Want hoewel ik eerst bang was dat het allemaal maar tussen mijn oren zat en ik gewoon niet zo moest zeuren, merk ik dat de meesten eigenlijk het beste met me voor hebben en eigenlijk ook heel erg begripvol zijn. Nu wist mijn familie van mijn hele toestand af, maar toen was ik er nog niet. Dit was pas slechts het begin.

Ik was dus naar de huisarts gegaan, die me eerst doorverwees naar een praktijkondersteunende huisarts. Ik heb hier een aantal gesprekken gevoerd, maar had niet echt het gevoel dat ik hier de hulp kreeg die ik nodig heb. Nadat ik de eerste paar keren weer werd ‘weggestuurd’ bij de huisarts, was ik er de vierde keer klaar mee (ik ben echt nog nooit zoveel, in zo’n korte periode, bij de huisarts geweest). Ik heb naar een doorverwijzing gevraagd, hoewel gevraagd.. Eerder geëist. Anders gebeurd er niks. Die doorverwijzing heb ik uiteindelijk gekregen en toen is het allemaal heel erg snel gegaan. Twee weken later (begin maart) had ik al mijn intakegesprek bij een psycholoog. Mijn intakegesprek is nu afgehandeld (dit waren twee gesprekken, die al best wel moeilijk waren) en nu moet ik even afwachten wat voor een behandeling ik ga krijgen.

Ik ben eigenlijk heel erg opgelucht en ook best wel trots op mijzelf dat ik deze stap heb gezet.  Mijn leerpunt is vooral dat ik het zeker niet alleen hoef te doen en dat ik er ook zeker niet alleen voor sta. Het is nog maar een begin en het gaat een lange weg worden. Maar ik heb er wel vertrouwen in, uiteindelijk komt het allemaal goed.

En tot slot heb ik ook ontzettend veel nagedacht over mijn studiekeuze. De deadline komt in zicht. Voordat ik op reis ga, moet ik immers ingeschreven staan bij een nieuwe opleiding. Ik heb woensdag mijn laatste meeloopdag gepland staan en dan kan ik de knoop definitief doorhakken. Qua opleiding ben ik er nu eigenlijk wel uit🎉. Dus dat is op zich al een hele opluchting… Hoewel ik het spannend blijf vinden om de knoop definitief door te hakken. Het moet er toch een keer van komen. Nu alleen nog de locatie. Ik heb me vooralsnog ingeschreven bij drie verschillende Hogescholen. In drie verschillende steden. Dus, opnieuw keuzestress…..De stad vind ik ook niet geheel onbelangrijk, aangezien ik hier ook kom te wonen… Het punt is alleen dat bij school 1 ik de opleiding inhoudelijk erg leuk vind en de sfeer van de school ook prettig vind, maar de stad niet. Bij school 2 vind ik de opleiding inhoudelijk minder en de sfeer van de school ook matig, maar de stad wel heel erg leuk. En school 3 zit er als het ware tussenin. Ik denk dat ik daarom voor de middenweg kies, maar dat hangt een beetje af van mijn aankomende meeloopdag (school 3). Ik hoop daarom ook heel erg dat deze dag niet gaat tegenvallen… Ik ga het wel zien, ik heb er wel zin in!

Wordt allemaal nog vervolgd!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *