Een maand offline!?

Het is alweer 25 februari en dat betekent dat het bijna maart is! Dat betekent dus ook dat het over drie weken weer lente is!! Ik kan oprecht niet wachten, hoewel het weer nu al laat zien dat het lente is. Maar goed, om er niet omheen te draaien… Ik heb mijzelf natuurlijk wat voorgenomen. En dat is dat ik in heel de maand maart geen Snapchat, Facebook en Instagram ga gebruiken… Ook zal ik de komende maand niet actief zijn op mijn blog en is het helaas ook niet mogelijk om mij berichten te sturen via de chatbutton op Facebook☹

Het is gewoon een experiment. Ik wil weten wat het met mij doet als ik niet altijd en overal van op de hoogte ben. Het is een stukje controle loslaten… En gezien het feit ik best wel tegen dit experiment op zie, betekent dit ook dat dit juist een goed experiment zal zijn. Ik ben een ontzettende control freak. Ik wil altijd en overal bereikbaar zijn. Ik wil altijd alles van iedereen weten. Maar waarom? Echt een reden daarvoor heb ik niet. Ik vind Social Media ook gewoon oprecht heel erg leuk. Echter heb ik mijn Social Media gebruik niet helemaal meer zelf in de hand. Altijd weer notificaties, bliepjes, knipperende lampjes. Het gevoel om altijd overal gelijk op te moeten reageren. Het zorgt eigenlijk voor ontzettend veel chaos en onrust. Zelfs als al mijn meldingen uit staan… Als ik even niks te doen heb, zit ik voor ik er erg in heb alweer door mijn Facebook nieuwsoverzicht te scrollen. En dit terwijl ik dit eigenlijk helemaal niet altijd wil. Het gaat gewoon vanzelf, het is automatisme geworden. Dus, de komende maand gaan alle apps van mijn telefoon af. Geen bliepjes, notificaties en knipperende lampjes meer…. Op Whatsapp dan na. Maar dit gebruik ik ten opzichten van de rest bijna niet.

Eigenlijk heb ik dit van mijn broer. Mijn broer is vijf jaar ouder dan ik ben, bijna afgestudeerd en gaat momenteel behoorlijk ‘zen’ door het leven. Hij raadde mij al aan om te gaan sporten… En hoewel ik eerst eigenwijs was en hier niks van wilde weten, ben ik drie weken geleden toch echt begonnen. Meestal train ik samen met een vriendin. Naast dat dit natuurlijk super gezellig is, gaat het ook oprecht erg goed. Ik sport momenteel zeker wel drie keer in de week 1,5 à 2 uur. Het is best wel pittig, maar ik ben wel gemotiveerd. Ik kan er momenteel lekker mijn hoofd leegmaken. Over het algemeen slaap ik momenteel weer beter en daarnaast ben ik over het algemeen ook al meer energieker geworden. Zolang ik minimaal dit resultaat blijf houden, blijf ik doorgaan met sporten. Achteraf gezien had ik hier al veel eerder mee moeten beginnen. Maar goed, liever laat dan nooit..

Ook is hij al ruim een paar maanden gestopt met Social Media en hij is hier eigenlijk ontzettend blij mee. ‘Mensen zeggen altijd dat ze tijd tekort komen, maar het is maar net hoe je je tijd indeelt. Ik hou momenteel zeeën van tijd over.’ Dat stukje tijd tekort komen herken ik wel bij mijzelf. Helemaal als ik terugkijk naar mijn examenjaar. Ik moest honderden pagina’s doorlezen voor een toets en dit zal ik in de toekomst ook nog heel wat keren mee gaan maken. Hoe vaak ik wel niet afgeleid raakte door zo’n ‘stomme’ melding: ‘…. Heeft je genoemd in een opmerking’ waardoor je vervolgens weer vijf minuten lang naar een ‘achterlijk en nutteloos’ filmpje zit te kijken, terwijl ik eigenlijk bezig was met schoolwerk.. Hoe vaak ik wel niet het gevoel had dat ik nog niet ‘ready’ was voor mijn toets, simpelweg omdat ik tijd ‘tekort’ kwam.. Hoewel.. Ik kwam geen tijd tekort, ik deelde mijn tijd verkeerd en totaal niet efficiënt in. In plaats daarvan besteedde ik teveel tijd aan Social media… Mijn concentratievermogen is de laatste jaren flink afgenomen en ik weet zeker dat Social Media, in mijn geval, hier de hoofdoorzaak van is geworden.

Nu ik mijn bovenstaande tekst weer teruglees lijk ik net mijn opa. Mijn opa is ruim een jaar geleden overleden op een mooie leeftijd van 94 jaar. Altijd als wij daar op bezoek kwamen mochten wij absoluut niet op onze telefoon zitten…. Waarom kwamen we anders op bezoek? ‘De jeugd van tegenwoordig zit ook alleen maar op hun telefoontje. Ze kunnen niet eens zonder! Nee,,, vroeger voerden wij echte gesprekken met elkaar….. en bla.. bla.. bla.’ Altijd weer hetzelfde verhaal. Ik vond dit soort discussies altijd maar weer irritant. ‘Die oudjes ook altijd..’ Ik gaf het toen niet toe, maar die ouwe had wel gelijk. Een leven zonder Social Media? Nee, dat kunnen wij ons ook oprecht niet meer voorstellen.

Dus, mijn Social Media apps vliegen tijdelijk van mijn telefoon af… Omdat mijn blog is gekoppeld aan Facebook, stop ik hier dus ook een maand mee. Ik heb absoluut geen spijt van mijn blog en ik heb ook geen spijt van het feit ik veel (misschien iets te veel) openbaar deel. Hoewel ik soms zo nu en dan mijzelf zeker wel eens achter de oren krab of het wel een verstandig idee was. Zoiets maakt immers ook kwetsbaar. Toch heb ik mede door mijn blog veel geleerd over mijzelf en moest ik het verhaal rondom mijn autisme gewoon kwijt. Het is een stukje van loslaten wat weer helpt bij mijn acceptatieproces rondom mijn autisme… Want leuk en aardig, ik ben er nog niet… Al gaat het wel beter. Ik heb hele goeie dagen en dan heb ik weer een paar dagen dat ik in een ontzettende dip kan zitten. De reacties op mijn blog en mijn verhalen zijn eigenlijk alleen maar positief en dit heeft mij oprecht heel erg goed gedaan en doet me nog steeds erg goed 😊. Daarvoor allemaal ontzettend bedankt!  

Echter weet ik niet voor hoelang ik mijn blog ga voortzetten. Misschien zet ik mijn blog nog wel maanden/jaren voort, maar misschien kom ik er na deze maand (maart) wel achter dat ik beter af ben zonder blog en/of zonder Social Media. Ik vind bloggen heel erg leuk, hoewel ik momenteel wel een beetje aan het zoeken ben hoe ik mijn blog de komende weken/maanden wil vormgeven… Ik ben momenteel een beetje inspiratieloos… Maar bloggen zorgt ook voor onrust. Ik krijg regelmatig verhalen en vragen opgestuurd van jullie die ik oprecht met alle liefde lees en beantwoord. Ik vind het oprecht tof. Mijn verhalen worden gelezen en het feit dat mensen jou om advies gaan vragen… Het doet me ook oprecht heel erg goed. Maar toch. Wederom al die meldingen, wederom de drang vanuit mijzelf om gelijk te willen antwoorden. Daarnaast ben ik nog altijd een perfectionist en lees ik mijn eigen verhalen soms nog wel vijf keer door voordat ik ze online zet… En dan nog erger ik mij achteraf regelmatig aan mijn eigen woordkeuze en sommige zinsdelen.

Mijn perfectionisme en de combinatie van Social Media werkt niet voor mijn ‘herstel’. Ik ben nog altijd bezig met mijn volledige acceptatie rondom mijn autisme, en daarnaast ga ik de komende weken ook werken aan andere onopgeloste zaken. Ik ga mijzelf als het ware (dit is dan het doel) resetten. En daarnaast ben ik natuurlijk ook nog bezig om mijn toekomst uit te stippelen (voor zover dat kan).  Qua studiekeuze ben ik er wel bijna uit, maar ik moet wel daarnaast wat extra zaken eromheen regelen… Maar wat precies, dat is nog een zoektocht en ook daar probeer ik de komende weken achter te komen. Want op de stressvolle manier zoals het in mijn examenjaar ging, wil ik het niet nogmaals meemaken.

Het komt allemaal wel goed, het heeft alleen tijd nodig. Tijd die ik nu nuttig wil besteden. Geen Social Media, geen perfect plaatje. Alleen focussen op mijn eigen herstel. Want dat, dat is het echte leven.

Vervelen zal ik me in ieder geval niet. Ik moet gewoon werken, ga weer door met sporten, volg mijn zanglessen, moet nog een aantal keren oppassen, ik ga nog logeren, samen met mijn moeder en mijn zus een heerlijk dagje naar de sauna en daarnaast heb ik weer twee meeloopdagen gepland staan. Eind maart wil ik mij ingeschreven hebben voor mijn nieuwe opleiding. Na deze maand heb ik alle open dagen en meeloopdagen bezocht. Weet ik hoe de sfeer overal is en dus is het aan mij de taak om de knoop door te hakken. Ik ben nu op een punt gekomen dat ik weer wil weten waar ik aan toe ben. Dat getwijfel en die onzekerheid over het nog niet zeker weten word je ook ontzettend moe van. Mogelijk dat ik me voor dezelfde opleiding bij meerdere scholen ga aanmelden (twee in mijn geval) en dat ik er in Thailand nog even extra goed over na ga denken… Maar na deze maand hoop ik eigenlijk al definitief te weten wat en waar ik de opleiding ga volgen.

Ik ga het allemaal wel weer zien en beleven.

Ik ben weer bereikbaar vanaf april!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *