paniek, stress en een heleboel dilemma’s

Het is weer zo ver, nu ik een begin maak aan dit bericht is het 03:15. Ik ben weer eens aan het nachtbraken want slapen kan ik op dit moment niet. Ik sta op dit moment alweer ruim drie uur naar het plafond te staren. Ik heb dit wel vaker, nachten van circa 3 tot 5 uur slaap in de nacht is voor mij geen onbekend fenomeen. Aangezien mijn wekker ook alweer over ruim een uur gaat, ga ik nu ook geen moeite meer doen om te slapen.

Momenteel werk ik dus weer op de broodafdeling en hoewel ik blij ben met dit werk, moet ik erg wennen aan de tijden. Hoewel ik eerder rond 10 of 11 uur op z’n vroegst begon, begin ik nu al om 6 uur ’s ochtends, 3 à 4 dagen in de week. Mijn wekker gaat hierdoor al rond kwart voor 5 in de ochtend. Ik ben de laatste jaren meer een avondmens/nachtmens geworden, dus dit betekend dat ik mijn hele slaap- en dagritme behoorlijk om moet gooien. Ik geef toe, het geeft behoorlijk wat stress. Wanneer ik om 9 uur al probeer te slapen en mijn wekker alweer aangeeft dat hij afgaat over een kleine 8 uur, bevorderd dit mijn slaap niet echt. Deze nacht heb ik welgeteld weer een kleine 3 uur geslapen, ik moet het er maar mee doen. Vandaag werk ik tot 11 uur, een tijd waarin ik normaal gesproken nog rustig in mijn ochtendritueel zit.

Nee, ik kan helaas niet zeggen dat het momenteel op en top gaat. Ik heb wisselende dagen. De ene dag zit ik lekker in mijn vel, heb ik zin om van alles en nog wat te ondernemen. De andere dag sta ik weer stijf van stress en spanning, komen er weer angsten naar boven en heb ik echt nergens meer zin in. Ik baal ervan, ik kan de situatie namelijk niet goed accepteren zoals het nu is. Ook omdat ik gewoon niet zo goed begrijp waardoor dit allemaal nou komt en waarom ik mij nu zo voel. Waarom ik momenteel zoveel last van angsten heb, kan ik bijvoorbeeld gewoon niet begrijpen. Ik ben altijd wel meer een paniekpiet geweest, maar zoals het nu is, is het gewoon nog nooit geweest. Ik herken dit niet bij mijzelf. Het liefst plaats ik natuurlijk leuke berichten op mijn blog, vertel ik dat het fantastisch met me gaat en dat ik weer wat moois heb bereikt. En zodra ik de kans krijg, doe ik dit zeker. En die momenten gaan er zeker ook nog wel komen. Maar dit is helaas momenteel niet zoals de situatie is. En ik heb ook geen zin om voor mooi weer te spelen.

Mijn paniekaanval was laatst dus de druppel die de emmer deed overlopen. Voor mij een teken dat ik het niet allemaal alleen meer kan oplossen en dat ik nu dus echt hulp moest gaan zoeken. Ik heb natuurlijk al verteld dat er gewoon veel gebeurd is de laatste jaren en dat ik eigenlijk teveel hooi op de vork heb genomen. Ik heb de stap genomen om naar de huisarts te gaan die mij vervolgens heeft doorverwezen naar de POH (praktijk ondersteunde huisarts). Dit is geen psycholoog, meer iets in de richting van een maatschappelijk werker. Hier zijn we mijn problemen in kaart aan het brengen om vervolgens te kijken wat momenteel nou echt het probleem is waardoor ik vervolgens, dat is in ieder geval wat ik hoop, meer doelgericht aan het probleem kan werken. Maar dit is een behoorlijke zoektocht, omdat ik dus niet precies weet wat nou écht het probleem is en wat dus precies de oorzaak is. Gezien het feit er gewoon heel erg veel is gebeurd. De eerste stap is gezet, maar het gaat nog een lange weg worden.

Ik weet dat ik moet oppassen met wat ik op het internet zet, maar ik schaam me hier eigenlijk gewoon niet voor. Ergens ben ik best wel trots dat ik hulp ben gaan zoeken. Ik heb lang mijn problemen niet serieus genomen, ik loop namelijk al bijna twee jaar met het idee rond dat het niet helemaal lekker met me gaat. En ik weet het, dat klinkt wel een beetje raar. Ik heb natuurlijk veel mooie dingen bereikt en daarnaast heb ik een prachtig vooruitzicht aangezien ik een maand naar Thailand ga. Hier kijk ik ook wel gewoon oprecht naar uit. Even weg van de realiteit. Dus ja, eigenlijk mag ik helemaal niet klagen. Maar soms lopen dingen gewoon niet zoals je wilt dat ze verlopen. Want ja, hoeveel ik ook de laatste jaren bereikt heb, en hoeveel leuke dingen ik op de planning heb staan en hoe trots ik daar allemaal ook op ben, het loopt gewoon momenteel niet helemaal zoals ik wil dat het verloopt. Ik loop momenteel gewoon vast.

Het is niet dat ik zelfmedelijden heb, maar ik kan wel zeggen dat ik in mijn relatief korte leven wel veel dingen voor de kiezen heb gehad. Nou kan ik natuurlijk niet alles tot in detail vertellen. Mijn blog wordt niet door een miljoenenpubliek gelezen, maar staat wel openbaar op internet. Ik heb er zelf voor gekozen om mijn verhaal openbaar te delen, maar mijn familie heeft hier uiteraard niet voor gekozen. En ja, sommige dingen kan ik hier gewoon niet delen. Ik moet ergens een grens trekken. Toch kan ik mijn levensverhaal wel heel globaal vertellen.

Het begon natuurlijk al met mijn diagnose op mijn derde, vervolgens gingen mijn ouders scheiden, mijn moeder ging weer samenwonen met een man waardoor ik dus een stiefvader kreeg. Eenmaal alles goed ging, overleed mijn stiefvader. Een jaar later had ik alweer een nieuwe stiefvader, weer een halfjaar later gingen we in 2013 verhuizen naar een ander dorp, dichterbij de stad. Toen leek alles wel vrij goed te gaan, maar een samengesteld gezin is gewoon niet altijd makkelijk. Mijn stiefvader had twee dochters thuiswonen en daarnaast woonden mijn zus en ik ook nog thuis. In 2016 ging ik met mijn vader verhuizen naar de stad dichtbij mijn moeder en stiefvader. Even was ik hier heel blij mee, maar daar liep het ook allemaal niet zo lekker. In 2017 ging ik weer verhuizen met mijn moeder en stiefvader een paar straten verderop. En zo beland je in het examenjaar waar ook weer van alles en nog wat gebeurd…

Ik zeg heel eerlijk, ik wilde niets liever dan slagen en wegwezen, ik was wel klaar met dit hele gedoe. Mijn broer en zus woonden nu al op kamers en daar hoorde ik natuurlijk veel leuke verhalen over. Eindelijk lekker studeren waarin je interesse ligt. Huisfeest hier, gezelligheid daar. En ook als ik bij ze op bezoek kwam, was er altijd wel een gezellige sfeer in het studentenhuis. Ik zag het al helemaal voor me, dit wilde ik ook. Afgelopen zomer was het dan zo ver, ik was geslaagd. Ik ging studeren én ik ging op kamers. Ik wilde op kamers, maar bij ons lag dat ook altijd wel voor de hand. Studeren betekent bij ons op kamers gaan, ready voor het zelfstandige leven. Dat is eigenlijk wat ik van huis uit heb meegekregen. Ik heb nooit een gesprek gehad thuis over de vraag of ik hier wel echt aan toe was. Het op kamers wonen hoorde er gewoon bij. En daarnaast was de sfeer thuis ook niet mega gezellig, dus of ik daar nou echt lekker kon gaan studeren….Nee, ik wilde gewoon weg. Ik had het wel gewoon naar mijn zin op mijn studentenkamer, maar of ik er al diep van binnen helemaal klaar voor was. Het antwoord is nee. Maar ik had geen andere keuze. Omdat ik mij al jaren had voorbereid op dit moment was de stap over het algemeen ook niet zo groot. Ik deed het maar gewoon en liet het allemaal maar op me afkomen. Ik wilde niets liever dan weg van al het gedoe en doordat ik nu zelfstandig woonde, voelde ik me even machtig. Ik was nu onafhankelijk van wie dan ook. En daarnaast wilde ik wederom mijn omgeving trots maken. Ik luisterde niet naar mijn eigen grenzen, voortdurend deed ik maar wat me gevraagd werd. Dit werd immers van mij verwacht.

Maar nu woon ik dus weer thuis. Aan de ene kant heel goed voor me, aan de andere kant kom ik hier ook niet tot rust. Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb. Ik heb immers niet aan de verwachtingen van mijn omgeving kunnen voldoen. We wonen nog maar met zijn drieën, voor de rest is iedereen de deur al uit. Toch is de sfeer nog altijd wat grimmig. Daarnaast ben ik me weer vol aan het heroriënteren voor een nieuwe studie en bereid ik me alweer voor dat ik over een halfjaar weer moet verhuizen naar een nieuwe stad en nieuwe omgeving. En dat terwijl ik ook nog niet echt een definitief besluit heb genomen over welke studie ik nu wel wil gaan doen. Dit lijkt allemaal nog zo ver weg, maar is al zo. Dat ik wil studeren is een feit, maar naast het feit dat ik bang ben om weer een verkeerde studiekeuze te maken, ben ik ook bang dat ik straks wederom ontzettend op mijn tenen ga lopen. Wederom een nieuwe omgeving, een studieschuld die behoorlijk gaat oplopen en waar ik ook oprecht tegenop ga zien. Ondanks iedereen zegt van joh, als je eenmaal een baan hebt komt dat wel goed. Maar ik ben realistisch en besef me ook steeds meer dat zoiets als een studie mij gewoon meer energie kost dan een ‘gemiddeld’ persoon. Ik ben niet zoals mijn broer en mijn zus waar het allemaal zowat vanzelf lijkt te gaan. Nu zegt iedereen van joh Jils, dat komt gewoon omdat je nog niet jouw studie hebt gevonden. Dat is waar, maar ook al vind ik wel mijn studie. Het gaat niet vanzelf. Het worden nog minstens vier ontzettend zware jaren. Hoe leuk ik mijn vervolgstudie ook ga vinden.

Het is niet onmogelijk, ik geloof ook niet echt in onmogelijkheden. Ik heb een goed stel hersens in mijn hoofd zitten en voor het niveau en de zelfstandigheid ben ik niet zo bang. Maar ik weet nu ook dat plannen en organiseren voor mij een ramp zijn. Ik weet nu ook hoe snel ik het overzicht kwijt kan raken en in de stress kan schieten. Ik kan al zes weken voor een tentamen compleet in paniek raken, zonder dat daar echt een reden voor is. Ik kan me dan maar moeilijk ontspannen. Ik irriteer me daaraan, omdat ik dit eerder nooit had. Ik kon rustig twee dagen voor een toets leren en een voldoende halen. De laatste jaren kan ik dit echter niet meer. Waarschijnlijk door de hoeveelheid leerstof waardoor ik door de bomen het bos niet meer zie. En daarnaast interpreteer ik toetsvragen vaak ook weer op een hele andere manier, waardoor ik vaak weer onder mijn niveau presteer. Dus ook dit moet ik weer leren. Ik zeg heel eerlijk, ik kan dit niet alleen. Zeker niet het eerste jaar. Het inzicht dat ik hier nu over heb, gaat me uiteindelijk wel verder brengen. Maar ook dat is weer een zoektocht. Want wat werkt wel? Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn studie wat soepeler gaat verlopen? Ik heb geen zin in die hoeveelheid stress die ik had in mijn examenjaar. Ik zeg heel eerlijk, ik heb zelfs al MBO-opleidingen overwogen. Puur door het feit hier meer structuur is en er dingen meer worden voorgekauwd. Er is niks mis met het MBO, maar ik mis daar wel meer diepgang. Ik wil wel een beetje uitdaging hebben. Het ligt namelijk niet aan het niveau, maar meer aan de chaos in mijn hoofd, mijn perfectionisme en de stress die ik van het studeren kan krijgen. En dat maakt me ergens ook wel weer gewoon boos en maakt me ook weer angstig. Straks heb ik een studieschuld van minimaal ruim 30.000 euro (omdat ik ook op kamers ga wonen) en blijk ik de studie toch niet af te kunnen ronden. Hoe gaat het dan verder? Die schuld blijft immers staan. Wat een dilemma’s. Dit zijn dus keuzes die iemand van 18 jaar tegenwoordig moet maken. Ik zeg heel eerlijk, de toekomst maakt me ook gewoon bang, hoe graag ik het allemaal ook wil.

Ooit zal het wel goed gaan komen. De eerste stap voor hulp is gezet, maar het gaat nog een ontzettende lange weg worden.

5 gedachten over “paniek, stress en een heleboel dilemma’s

  1. Lieve Jils,

    Wat stoer dat je dit allemaal deelt! Wees alsjeblieft niet teleurgesteld in je zelf, zoals je zelf al zegt; je hebt een goed stel hersens,dat komt wel goed. Ik ben zelf ook een dame met autisme en nu in september begonnen aan een hbo opleiding. Hiervoor heb ik een mbo opleiding gedaan en ik merk dat het mij ontzettend veel rust geeft op het hbo dat ik wat studie ervaring en kennis op het mbo heb kunnen opdoen, ik ben nu 23 en heb nu pas het gevoel de choas op de uni / hogeschool aan te kunnen. Dus misschien is een leuke (korte)mbo opleiding helemaal niet mis! Denk er eens over na. Je groeit namelijk als mens als je ouder wordt, je kan dan beter met de stress en overprikkeling omgaan lijkt het. Veel succes! Ik kijk uit naar je volgende blog.

    Liefs Emily

  2. Jeetje Jils, het is niet zo makkelijk voor je op dit moment.
    Ik weet natuurlijk niet hoe het voelt, maar krijg door je verhaal wel een béétje een indruk. En het lijkt me knap vermoeiend.
    18 zijn en alle beslissingen nemen die dan op je pad komen is zowiezo al geen makkelijke tijd, voor jou lijkt alles een tandje erger te zijn.
    Je bent goed bezig, hulp zoeken is de eerste stap. En sta eens stil van binnen en stel jezelf de vraag wat je nodig hebt. Misschien weet je het antwoord eigenlijk al wel.
    Sterkte!!😘

  3. Hi,
    Ontzettend veel respect dat je je verhaal zo met de wereld durft te delen. Ik volg je blog al vanaf het begin en het is zo herkenbaar. Ik ben zelf ook als kind gediagnotiseerd met PDD-NOS en net als jij heeft het bij ook heel lang geduurd voordat ik dit geaccepteerd heb (en eigenlijk ben ik er nog niet).
    Ik vind het echt goed hoe accurately je beschrijft wat je voelt. In elk artikel heb ik wel een paar keer een moment van: wow dit is echt precies hoe ik me voel (vooral de paniekaanvallen, alles tot in detail willen plannen, stress over de toekomst ook wanneer er nog niets aan de hand is etc). Ik weet ook hoe moeilijk het kan zijn om te accepteren dat het goed kan zijn om hulp te zoeken, zeker als alle andere dingen ‘goed’ lijken te gaan. Superknap dat je die stap hebt gezet, het heeft bij mij meer dan vijf jaar geduurd. Ik hoop dat het je zal helpen.
    Veel succes met je studiekeuze en heel veel plezier in Thailand, dat lijkt me supervet om te doen!

    1. Hee Daphnes,
      Heel erg bedankt voor je berichtje!😊Het is inderdaad lastig om het volledig te accepteren, ook mij is dit nog niet helemaal gelukt. Maar ik heb er wel vertrouwen in. Het komt wel goed, zowel met mij als met jou🍀💪🏽

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *