2019 is een feit

Gelukkig nieuw jaar!

Een heerlijk cliché bericht dat je aan het begin van een nieuw jaar wel honderden keren op internet leest. En aangezien dit mijn eerste bericht van 2019 is, kon ik het natuurlijk niet laten.

Mijn nieuwe jaar is om eerlijk te zijn niet mega fantastisch begonnen. Nou, eigenlijk in eerste instantie wel. Ik vierde oud & nieuw bij mijn zus. We hebben eerst met huisgenoten en een heleboel aanhang spellen gespeeld en oliebollen gegeten en vervolgens hebben we afgeteld tot het nieuwe jaar. Nadat we nog even naar vuurwerk hadden gekeken zijn we richting de stad gegaan waar we zijn wezen stappen tot een uur of vijf in de ochtend. We hebben genoten, het was echt super gezellig! Rond een uur of zes lagen we erin en kwamen we een keer in de middag ons bed uit rollen. Na deze nacht was ik echt ontzettend moe, wat ook wel logisch is. Ik vind uitgaan super leuk. Last van de drukte, warmte, lichten en het geluid heb ik op het moment zelf niet. De nasleep echter is altijd weer vreselijk. Eenmaal ik weer echt fit en energiek ben en weer mijn normale slaap- en dagritme heb, ben ik minstens vier a vijf dagen verder. Dit is ook een reden dat ik niet mega vaak uit ga. Maar zo nu en dan kan ik het gewoon niet laten. Ik ben jong, het hoort er wat mij betreft bij. Soms moet je er iets voor overhebben.

Ondanks ik deze avond zorgeloos kon genieten, voelde ik me diep van binnen niet helemaal op en top. Ik was alweer een paar dagen goed moe en had een behoorlijke spanning in mijn hoofd. Dit vanwege waarschijnlijk de hectische dagen van december. Oprecht, ik hou van de feestdagen. Toch ben ik ergens weer blij dat het weer voorbij is en we nu weer het ‘normale’ leven leiden.

Op 1 januari heb ik voor de rest echt helemaal niks gedaan en op 2 en 3 januari moest ik gewoon weer de hele dag werken. Nog steeds was ik behoorlijk gespannen, want écht uitrusten kwam er nog niet van. Op dat moment snapte ik de spanning ook niet helemaal. Zal wel te maken hebben met de feestdagen en het verhuizen, dacht ik toen. Halverwege januari wordt mijn kamer helaas opgezegd en dat betekent dat ik na 4,5 maand zelfstandig wonen, weer thuis kom te wonen…. En laat ik nou eerlijk zijn, echt enthousiast werd ik hier niet van. Maar nu ik gestopt ben met mijn studie, heb ik niet bepaald een andere keuze.

Op 3 januari werd de spanning in mijn hoofd maar erger en erger en hierdoor viel ik pas laat in slaap. Ik voelde me gewoon niet goed, ik zat echt totaal niet lekker in mijn vel. Eenmaal ik net een paar uur sliep werd ik rond half 3 in de nacht opgeschrikt door een behoorlijk heftige gedachte, waar ik zo ontzettend van schrok, dat er een paniekaanval volgde. Ik geef toe, ik zie wel vaker de zogenoemde beren op de weg. Maar zoiets als dit had ik echt nog nooit meegemaakt. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat je het gevoel hebt alsof je doodgaat. Het duurde ruim een uur voordat ik weer wat meer terug bij mijzelf was, het was echt vreselijk naar. Eenmaal dit voorbij was, was het nog niet echt voorbij. Want wanneer je zoiets hebt meegemaakt, ben je bang dat het nog een keer gaat gebeuren. Ik moest die dag werken, maar omdat ik zo ontzettend bang was, had ik mijzelf ziek gemeld. Ik was totaal niet mijzelf. De paar dagen daarna leefde ik nog altijd in angst, ik viel niet in slaap en ’s nachts lag ik steeds weer wakker met angst gedachtes. Het is idioot, want mensen zien niks aan je. Maar vanbinnen voel je je zo ontzettend rot. Even was ik bang dat ik daadwerkelijk gek zou worden en dat deze angst nooit meer zou gaan verdwijnen.

Mijn conclusie was daarom ook dat dit zo niet langer meer ging. Mijn paniekaanval is eigenlijk een soort van ‘druppel die de emmer deed overlopen’ moment geweest. Het is niet alleen de kerstdrukte en de verhuizing die voor spanning zorgde, eigenlijk is het een totaalplaatje van alles. Ik ben jarenlang doorgegaan en doorgegaan. Ik wilde het goed doen op school, mijn omgeving trots maken, laten zien dat ik net zo ver kan komen als ieder ander in deze maatschappij, mijn diploma halen, mijn rijbewijs halen, voortdurend moest ik me van mijzelf bewijzen. Wanneer ik een 6 haalde, was dit in mijn ogen niet altijd een voldoende. Maar ook als ik een keer een 7 haalde, was het niet altijd goed genoeg. Het was in mijn ogen nooit goed. Ik werd steeds meer perfectionistisch, moest en zou het beter doen. En als iets niet helemaal ging zoals ik vond dat het moest gaan, brandde ik mijzelf helemaal af. Ik had gefaald.

Nu ik een ‘tussenjaar’ heb, merk ik pas wat ik mijzelf al die jaren heb aangedaan. Ik heb nu immers weinig aan mijn hoofd qua studie e.d. en dus ga ik dan nadenken. Nadenken over vooral minder leuke, stressvolle momenten uit het verleden. Nu pas merk ik ook dat ik de laatste jaren de lat eigenlijk steeds te hoog heb gelegd, dat ik behoorlijk op mijn tenen ben gaan lopen en te weinig heb stilgestaan bij succesmomenten. Hier heb ik echter wel al mijn succesmomenten aan te danken. Juist door het doorgaan en doorgaan heb ik ontzettend veel bereikt. Er ontbreekt in ieder geval niks aan mijn doorzettingsvermogen. Maar voor nu is de koek een beetje (hopelijk tijdelijk) op en zal ik het rustiger aan moeten doen. En op zich heb ik nu een tussenjaar dus dan zul je denken: Ideaal, lekker doen en laten waar je zin in hebt. Veel werken, veel leuke dingen doen… Ik probeer het wel maar helaas werkt dat bij mij niet helemaal zo. Ik vind een tussenjaar niet bepaald ideaal en al helemaal niet omdat ik mij er niet op in had gesteld. Nu moet ik zelf weer mijn hele week gaan inplannen en hier ben ik niet bepaald goed in. Doe ik teveel, ben ik weer te snel moe, doe ik te weinig voel ik me weer nutteloos. Nu is het aan mij de taak om hier weer meer een balans in te krijgen, zodat alle stress ook weer meer gaat afnemen. Het is gelukkig niet zo extreem als in mijn examenjaar, maar de druk en de drang om het allemaal goed en perfect te willen doen en vooral ook het feit dat ik teveel in een korte tijd wil doen, blijft aanwezig.

Nadat ik dus definitief mijn studie stop had gezet, ben ik gelijk weer werk gaan zoeken. Ik kan niet tegen ‘stilzitten’, ik moet wel iets te doen hebben. Ik heb echt voor zowat elk bijbaantje in de buurt gesolliciteerd en ben op het eerste aanbod ingegaan: kassawerk in de supermarkt. Dit doe ik nu vijf weken, 20 à 30 uur in de week. Ik heb echt respect voor alle kassamedewerkers die dit al jaren volhouden, ik ben er nu namelijk al helemaal klaar mee. Altijd hetzelfde riedeltje: ‘koopzegels? spaart u nog voor de servieszegels? Spaart u voor de voetbalplaatjes? Wilt u de kassabon mee? Fijne dag verder’ En dan altijd weer hetzelfde aanhoren: ‘Servies, welnee daar heb ik nog genoeg van in de kast liggen.’ Of: ‘Ja doe maar, nee niet voor mij hoor ik spaar voor iemand anders.’ En dan even lachen als een boer met kiespijn, omdat je dan even moet doen alsof dat super grappig is. Wanneer men op het hele riedeltje ‘ja’ antwoord roep ik altijd KWARTET! Waardoor mensen je eerst met een hoofd vol vraagtekens gaan aankijken en vervolgens in de lach schieten: ‘Goh, je hebt gelijk.’…. Tsja, je moet iets verzinnen om het werk leuk te houden.

Gelukkig ben ik weer gevraagd om op de broodafdeling te mogen werken en hier ben ik wel erg blij mee. Dit heb ik namelijk al twee jaar gedaan, is een stuk afwisselender en hier heb ik de afgelopen twee jaar zeker wel met plezier gewerkt. Mede door het feit dat ik toen destijds hele leuke collega’s had. Hoe dat nu is, weet ik niet. Ik ga het wel zien. Ik vind het in ieder geval een prima bijbaantje en nu al honderd keer beter dan kassawerk.

De afgelopen dagen heb ik alle spullen weer terug verhuisd en nu woon ik dus weer definitief thuis. Ook van angsten heb ik de laatste paar dagen niet erg veel last meer. Maar, ik blijf nog wel redelijk op mijn hoede. De eerste dagen weigerde ik bijvoorbeeld auto te rijden, als de dood dat ik zo’n aanval achter het stuur zou gaan krijgen en dat ik dan een ongeluk zou gaan veroorzaken. Ik vertrouwde mijn eigen kunnen en kennen niet meer. En ook toen ik ging wandelen in het bos wilde ik absoluut niet afwijken van het bospad, bang om te verdwalen en daardoor weer in paniek te raken. Toch op een beetje aandringen van mijn mams ben ik de afgelopen dagen weer achter het stuur gekropen. ‘Juist door het te vermijden, wordt het alleen maar erger.’ En ik wist dat ze gelijk had. Daarnaast hou ik altijd in mijn achterhoofd hoeveel tijd en energie ik in mijn rijlessen heb gestopt. Ik heb natuurlijk niet al die rijlessen gevolgd om vervolgens mijn rijbewijs alleen te gebruiken als ID-kaart. Al met al ging het gewoon hartstikke goed en was er natuurlijk, zoals gewoonlijk, niks gebeurd of aan de hand. Dus ik blijf wel zoveel mogelijk autorijden. Al zal ik voorlopig niet, en al helemaal niet in mijn eentje, naar een stad als Amsterdam gaan rijden.

Voor nu is het wel weer mooi geweest. Over een paar dagen heb ik echt super leuk nieuws te vertellen, maar dat hou ik voor nu nog even geheim!!!

Tot dan!!

3 gedachten over “2019 is een feit

  1. Hey Jils een aantal dingen waar je het over had kwam voor mij herkenbaar voor en ik regelmatig terug zie bij mij zelf bijv. Over cijfers op school ,snel moe, slecht slaap,lange inslaap tijd (slapen gaat nu afwisselend ene keer goed andere keer niet). Zelf vind ik het ook moeilijk om er mee te dealen maar mijn tip die ik je kan geven en wat mijn begeleidster altijd zegt je kunt het en alles komt goed. Fijn dat je nu wat meer rust hebt. Ik ben benieuwd wat voor nieuws je hebt.

  2. Gelukkig nieuwjaar. Hopen op een beter vervolg!
    Is er niet iemand met wie je samen de tijd in kunt plannen? Nu je thuis woont is dat misschien ook wat makkelijker… je zult je toch min of meer aan moeten passen aan het ritme van je huisgenoten.
    Ik heb erg veel respect voor je, je doet het toch maar!! Complimenten hoor!!😘

  3. You go girl. Je bent weer op de goede weg na een dip. Kwam ook wel heel veel op je af. Succes met plannen. Plan ook genoeg rust in. Rust kan ook iets zijn wat je ontspant. Ik ben trots op jou dat je jezelf al zo snel weer hebt herpakt. Liefs Annemieke Piersma.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *