Donkere dagen voor kerst & warme herinneringen koesteren❤

Vandaag is het alweer 14 december…

Over een week is het de kortste dag van het jaar, over 10 dagen is het alweer kerst en over 17 dagen is het alweer oudjaarsdag. Hoewel ik van de gezellige, sfeervolle dagen van december hou, leef ik elke december weer met een dubbel gevoel.

Vooral vandaag, 14 december.

Ik ga weer even terug in de tijd, zoals ik dat wel vaker doe.

Lang geleden toen ik 5 jaar oud was gingen mijn ouders scheiden. Hier kan ik me eigenlijk niet heel erg veel van herinneren en ik geloof ook niet dat ik hier mega veel last van heb gehad als kind zijnde. Natuurlijk geeft het wat nadelen. Zo kan ik me weinig dingen herinneren die ik daadwerkelijk met mijn ouders samen heb gedaan. Ik moet het van de foto’s hebben waar ik samen met mijn ouders, nog met mijn bolle toet en spekbenen op sta. Gelukkig hebben wij een boel fotoboeken en videobanden waarin ik soms nog oude herinneringen kan herbeleven. Maar verder kwam ik als kind zijnde nooit iets te kort. Onze ouders kozen voor co-ouderschap en dus woonde ik evenveel bij mijn moeder als bij mijn vader.

In 2007 ging mijn moeder samenwonen met een nieuwe man. Een paar straten van mijn vader vandaan. We woonden in een klein arbeidershuisje, een kleine 100 meter van de kerk af. Het was echt een klein, knus huis. Mijn broer en zus deelden een kamer en ik had het geluk dat ik een kleine kamer voor mijzelf had. De tuin daarentegen was best wel groot. We hadden twee schuren, een kleine schuur nog geen twee meter van de achterdeur vandaan en een garage, compleet van hout. Daarnaast hadden we een grasveldje en een best wel grote vijver met vissen. De heg aan de achterzijde van de tuin (eigenlijk net buiten onze tuin) bevatte een opening, waardoor we gelijk uitkwamen bij onze favoriete snackbar van het dorp. Het was een behoorlijk vervallen buurt. Een jaar later moesten we verhuizen omdat deze huizen ook werden gesloopt. Toch heb ik er ontzettend leuke herinneringen aan overgehouden. We leefden met zijn vijven klein maar fijn samen met nog een hond (die officieel van mijn stiefvader was), een kat en een konijn. We waren een gelukkig gezin.

We gingen in 2008, naar mijn gevoel was het tussen september en november, verhuizen. Letterlijk naar een straat verderop. Het was iets groter en iedereen had een kamer voor zich. We leefden gewoon verder zoals elk gezin. Zo maakten we uitstapjes, vierden elk jaar sinterklaas uitgebreid met surprises, gingen we elk jaar met de auto op vakantie en maakten we plezier. Natuurlijk met zo nu en dan wat gekibbel en kleine ruzies zoals dat in elk gezin wel voorkomt. Mijn stiefvader had ook een vaarbewijs en een eigen boot. Zodra het mooi weer was en de temperaturen het toelieten waren wij op de IJssel te vinden. Mijn zus en ik lagen vaak samen in de punt van de boot en zodra er vrachtschepen aankwamen waardoor er golven ontstonden, scheurde mijn stiefvader er keihard overheen. Ook namen we af en toe een band mee die we achter de boot knoopten. Vooral mijn zus vond dit geweldig. Duim omhoog was het gaat goed voer de snelheid maar op, duim horizontaal was goed, duim omlaag was stoppen. Wat hebben we toen toch gelachen. Eenmaal we voor anker gingen was het tijd om te zonnebaden, te vissen of te eten. Ik was gek op onze boottochten

.      

Ook aan de winters heb ik leuke herinneringen. Vooral de winter van 2010. Het had toen ontzettend veel gesneeuwd! We zijn toen meerdere keren naar de Lochemse berg geweest, een wandelgebied niet mega ver van ons huis vandaan. Hier kon je fantastisch sleeën. Snel dat je dan ging! En als we niet naar de Lochemse berg gingen, gingen we gewoon naar een bos bij ons in de buurt. Mijn stiefvader knoopte de slee dan vast aan de auto, waardoor we alsnog mega snel konden sleeën. 2010 sloten we af met een gezellige sinterklaasviering. Mijn stiefvader had mij als lootje getrokken en had een fantastische dwarsfluit gemaakt waarbij je de toetsen van kant kon wisselen (zogenaamd voor zowel linkshandigen als rechtshandigen gemaakt). En binnenin had hij een toeter vastgemaakt, waardoor het zodra ik erop blies begon te toeteren. Het was hilarisch.

Hoe gelukkig en zorgeloos wij in 2010 nog waren, hoe verschrikkelijk 2011 voor ons werd.

Mijn stiefvader kampte met vermoeidheid begin januari 2011. In maart 2011 werd hij ziek en je raad het misschien al, hij werd niet beter. Het was een man die niet snel naar de huisarts ging. Eenmaal hij toch al een tijdje ziek was kreeg hij wat middeltjes van de huisarts. Maar alsnog werd hij niet beter. In 2011 heb ik in mei nog samen met hem onze verjaardag gevierd. Ik ben namelijk jarig op 9 mei en hij op 13 mei, waardoor het  combineren van de verjaardagen makkelijker was. We waren alweer ruim 2 maanden verder, maar hij werd alsnog niet beter. Hij voelde zich niet fit en wist niet wat er aan de hand was. Ik weet niet precies wanneer hij naar het ziekenhuis ging en bepaalde onderzoeken kreeg en hoeveel onderzoeken hij daadwerkelijk heeft gehad. Ik was pas 11 en dan houd je je eigenlijk niet echt bezig met ziek zijn.  In 2011 gingen we niet op vakantie, maar maakten we nog wel wat uitstapjes met elkaar. Zo zijn we nog wel met zijn allen naar Walibi gegaan.

Op een gegeven moment vonden ze in het ziekenhuis een vlek op zijn lever, geen idee hoe groot. Ze wisten in het ziekenhuis niet echt wat het was. In het ergste geval was het kanker, in het minst erge geval was het een aangeboren wijnvlek. Na een boel onderzoeken kwam het verlossende woord, het was geen kanker. Aan de ene kant waren we opgelucht, aan de andere kant, wat was het dan wel? Hij was nog steeds ziek en werd nog altijd niet beter.

Na weer een aantal onderzoeken en weer een aantal weken verder kwam daar dan toch het slechte nieuws. Het was wel kanker en ze konden hem niet meer genezen. Ik weet niet meer wanneer ik dit te horen kreeg en wat ik toen dacht. Ik heb nooit echt de indruk gekregen dat zoiets heel erg zou zijn. Ik was pas 11 en dan geloof je nog in sprookjes. Ik was er heilig van overtuigd dat hij wel beter zou gaan worden.

In september 2011 ging ik naar groep 8 en gingen we op kamp. Hij hielp toen nog met het brengen van alle bagage naar het kampgebouw. In oktober 2011 ging ik nog met mama, mijn broer en mijn zus naar Disneyland Parijs. Hij ging toen al niet meer mee omdat hij daar niet fit genoeg voor was. Nadat mijn moeder hem een sms’je had verstuurd (dat deed je in die tijd nog) dat ik in een achtbaan over de kop was gegaan (voor het eerst) stuurde hij nog dat hij trots op me was. Op 3 december 2011 vierden we nog sinterklaas, maar niet meer zo mooi als het jaar daarvoor. Ik had zijn lootje getrokken en had een vishengel met cadeautjes eraan gemaakt. Hij vond het mooi geworden. Met moeite maakte hij alles open. Hij was te moe. Hij had geen surprise meer gemaakt en ook de cadeautjes had hij niet meer zelf gekocht, dit kon hij toen al niet meer. Terwijl wij alle surprises openmaakten, sliep hij alweer. Ik denk niet dat hij veel heeft meegekregen van deze avond.

Na deze avond is het snel achteruit gegaan. Hij kon al niet meer naar boven en sliep daarom beneden in de woonkamer. Vanaf het moment, een paar dagen na sinterklaas, er een ziekenhuisbed in de kamer kwam te staan is hij hier niet meer uitgekomen. De donkere dagen voor kerst begonnen ineens een hele letterlijke betekenis te krijgen. 11 dagen na onze sinterklaasviering overleed hij op 14 december rond half 8 in de morgen. Hoe raar een jaar dan ineens kan lopen, hoeveel er in een jaar kan gebeuren. Precies een jaar daarvoor had niemand verwacht dat 2011 zo zou gaan eindigen.

Ik was pas 11 en mijn leven ging gelijk die ochtend weer verder. Hoewel mijn broer en zus nog een aantal dagen thuisbleven, zat ik een uur na zijn overlijden gewoon weer op school. Ik was wel verdrietig, maar anders dan de rest was. Als kind zijnde verwerk je dingen op een hele andere manier. Het is alweer 7 jaar geleden en ergens voelt het alweer zo ontzettend lang geleden, aan de andere kant voelt het als gisteren en is dit iets wat voor altijd op je netvlies blijft staan.

Het leven gaat gewoon door, alsof er nooit iets aan de hand is geweest. Ik denk lang niet elke dag aan deze dagen van vroeger, maar op zo’n dag als vandaag gaat dat vanzelf. Ook wanneer ik langs de IJssel wandel, met mijn stiefvader van nu weer ga vissen bij de IJssel of met de trein over de IJssel reis, komen alle mooie en warme herinneringen weer naar boven. Ik ben blij met al deze mooie herinneringen. Het is ook weer een motivatie om door te gaan. Door hem heb ik geleerd om positief te blijven. Hij was namelijk een positieve man, een echte levensgenieter. En ondanks hij helaas maar 55 werd, denk ik dat hij niet treurig de dood in is gegaan. We hebben goed en mooi afscheid kunnen nemen toen destijds, het was goed zo.

Blijvende herinneringen om nooit te vergeten❤

4 gedachten over “Donkere dagen voor kerst & warme herinneringen koesteren❤

  1. Wat mooi geschreven Jills💖. Ik zal het ook aan Max laten lezen… Herken veel van je verhaal en laat de mooie herinneringen het lichter maken in deze donkere dagen. Liefs en knuf🙏

  2. Wat mooi geschreven Jills! Ik zal het ook aan Max laten lezen….Ik herken er zelf ook veel in over de periode met Marc, mijn overleden vriend en stiefvader van Max. Laat de mooie herinneringen het lichter maken in deze donkere dagen voor kerst en dat doe je goed op deze manier….Liefs en knuf

  3. Wow Jils. Dat is wel een mooi verhaal over mijn vader. Rillingen. Wel mooi dat je het probeert te herinneren hoe je moet schrijven. Het is niet erg datje het niet meer weet hoe het allemaal ging. Dit stuk van verhaal vertelling is goed. Ik zag dit pas vandaag. Ik ben geen dagelijkse facebookganger.

    Bedankt dat je het nog zo herinnerd.

    Groeten Izo

  4. Mooi Jils,
    In deze tijd rond het opzetten van de kerstboom, ga ik ook altijd terug naar die tijd, dat we die laatste dagen zo intens met elkaar hebben mogen en kunnen zorgen voor je stiefvader.
    Liefs Martje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *