Sterke eigenschappen bij autisme. Bestaan die? Jazeker!

Naar aanleiding van de berichten die ik op mijn blog plaats krijg ik regelmatig berichten van jullie lezers. En hoe meer berichten ik plaats, hoe meer berichten ik ontvang. Dit vind ik natuurlijk super leuk! De berichten die ik krijg verschillen weer per persoon. Sommigen stellen enkel wat vragen en weer anderen sturen lange berichten omdat ze dolgraag hun verhaal kwijt willen. Ik moet toegeven, ik krijg niet altijd de meest makkelijke berichten binnen. Mensen die er bijvoorbeeld volledig doorheen zitten en zich gewoon geen raad meer weten. Ze willen dolgraag hun verhaal kwijt, maar kunnen die vaak niet kwijt simpelweg omdat niemand ze begrijpt.

Een kleine twee weken geleden ontving ik ook weer een bericht van een meisje, 17 jaar oud (uiteraard plaats ik dit met toestemming en zal ik haar naam niet noemen). Kort samengevat: Ze zit op dit moment in 5 VWO op het reguliere onderwijs en loopt op school vast. Het plannen en organiseren van haar huiswerk is voor haar een hel. Haar ouders lopen voortdurend aan haar kop te zeuren dat ze haar werkhouding moet verbeteren, dat haar cijfers omhoog moeten en dat ze zich niet zo moet gaan aanstellen. Op school had ze al een boel gesprekken gehad, maar ook daar wordt ze niet goed begrepen. Alles kost haar steeds meer energie en ze vindt het moeilijk om de schooldagen uit te zitten. De laatste weken spijbelt ze veel tot ergernis van haar ouders en docenten… Ruzies tot gevolg. Een halfjaar geleden is ze officieel gediagnosticeerd met Asperger… En ze haat die naam. Ze kan het niet loslaten en wil het eigenlijk ook niet accepteren. Ook haar ouders hebben het er nog best wel moeilijk mee. Ze leeft momenteel in een zwart gat, goeie eigenschappen kon ze niet opnoemen. Ze wist wel alles over paarden, maar dit zag ze niet echt als een eigenschap. Op een gegeven moment vroeg ze aan mij: ‘Jils, kun jij een eigenschap bij jezelf opnoemen die je echt specifiek aan jouw autisme te danken hebt?’

Ik moet toegeven dat ik veel herkenning las in haar bericht. Die machteloosheid waar maar geen einde aan lijkt te komen. Altijd weer moeten vechten om hoger op te kunnen komen. Dingen die zo ontzettend vanzelfsprekend zijn voor iedereen en wat dan weer voor jou een grote obstakel is of kan zijn. Toch voel ik me ergens ook wel weer vereerd dat mensen hun verhaal aan mij durven te vertellen en dat ik ze op sommige vlakken ook zeker wel kan helpen. De vragen die ik krijg zijn echt ontzettend divers. De ene keer krijg ik vragen of worden er tips gevraagd door jongeren over school/studie, de andere keer weer over ruzies thuis en weer een andere keer krijg ik vragen van ouders hoe ze bepaalde situaties bij hun kinderen kunnen aanpakken… Ik blijf het oprecht bijzonder vinden. Maar ik doe het graag. Ik vind het ergens ook ontzettend interessant. Soms zie ik herkenning en soms is het weer compleet anders. Zo zie je maar weer dat iedereen tegen hele andere problemen aanloopt.

Haar laatste vraag zette mij aan het denken. Een eigenschap die ik écht specifiek te danken heb aan mijn autisme…. Niet veel later wist ik het weer. Hieronder een leuk voorbeeld.

Ik was een tijdje geleden bij mijn broer in Utrecht en we liepen hier een overdekt winkelcentrum in. Hij vertelde dat hij naast Whatsapp geen Social Media meer gebruikt en dat hij daarom nu op zoek was naar een gewone jaarkalender, zodat hij alle verjaardagen hierin kan opschrijven. Ik moest toen lachen en antwoordde: ‘Zoiets onthoud je toch ook wel zonder kalender?’ Waarop hij weer antwoordde: ‘We zijn niet allemaal zoals jij bent…’ Hier moesten we natuurlijk wel weer om lachen. Natuurlijk was mijn opmerking als grap bedoeld en weet ik ook wel dat hem dat meer moeite kost. Ik moet zeggen, ik ben inderdaad ontzettend goed in alles wat maar met data te maken heeft. Vertel mij 1 of 2 keer wanneer je jarig bent en over 10 jaar weet ik het nog steeds. Goed, ik kan niks beloven, maar vaak is het wel zo. Als ik terugdenk aan mijn klasgenoten op de basisschool denk ik dat ik van al mijn oude klasgenoten of in ieder geval bijna al mijn oude klasgenoten hun verjaardag nog wel kan opnoemen. Daarnaast kan ik ook doodleuk vertellen op welke datum we bijvoorbeeld op vakanties gingen als bijvoorbeeld naar Italië in 2010, of naar Disneyland Parijs in 2011 en wanneer we weer terugkwamen. Niet dat je hier heel erg veel aan hebt. Eigenlijk heb je er geen drol aan. Lang leve Social Media en je ziet vanzelf wel verschijnen wie er allemaal jarig zijn op die dag. Maar soms kan het ook verdomd handig zijn.

Vanaf groep 6 moesten wij elk jaar weer een agenda aanschaffen. Ik ben op dit moment tien agenda’s verder en elk jaar beland dat ding na twee weken weer onderop in de kast. Geldverspilling al zeg ik het zelf. Een agenda gebruik ik alleen af en toe om het overzicht te bewaren, maar niet om afspraken o.i.d te onthouden. Ik ben oprecht een wandelende agenda. Alleen wanneer ik heel erg veel aan mijn hoofd heb vergeet ik nog wel eens dingen en dan kan een agenda af en toe nuttig zijn. Met de nadruk op af en toe. Meestal vergeet ik namelijk om überhaupt mijn agenda open te slaan. Wanneer ik te horen krijg of lees wanneer er een bepaalde deadline is voor een schoolopdracht, een tentamen is, wanneer ik naar de kapper moet, op welke dagen en tijden ik allemaal moet werken of wanneer ik andere leuke dingen ga doen onthoud ik dat gewoon.

Ik ben ook wel goed in het onthouden van gebeurtenissen uit het verleden. Soms hebben we het over een bepaald onderwerp uit het verleden en dan komen zo nu en dan alle herinneringen weer naar boven. Soms kan ik dingen letterlijk navertellen zonder dat ik ook maar een foto of video heb gezien. Uiteraard vaak ook weer gekoppeld aan data. Hoewel ik natuurlijk niet altijd letterlijk de exacte data kan koppelen aan alle gebeurtenissen, kom ik wel vaak in de buurt. We hebben het dan niet alleen over herinneringen van 1 of 2 jaar geleden, soms weet ik dingen nog tot in detail te vertellen terwijl ik toen echt nog maar een jaar of 5 was.

Nog een voorbeeld:

Mijn broer, zus en ik hebben allemaal in dezelfde Albert Heijn gewerkt maar niet tegelijkertijd. Mijn broer wist niet meer wanneer hij daar had gewerkt waarop ik meteen antwoordde: ‘Ah joh, dat was in juni 2014 vlak nadat je weer terugkwam van je buitenlandstage….’ Waarop hij weer antwoordde: ‘Dat je dat nog weet!’ Ik geeft toe dat het onthouden van data voor mij net een spel is. Ik vind het gewoon leuk. Ik kan er oprecht van genieten dat ik soms dingen tot in detail weet te vertellen waardoor de rest vervolgens nog net niet met open mond zit te luisteren.

Ik zeg natuurlijk niet dat er geen mensen bestaan die geen autisme hebben en die dit ook erg goed kunnen. En ik zeg ook niet dat elk mens met autisme hierin uitblinkt. Maar toch valt het me keer op keer weer op dat ik hier gemiddeld beter in uitblink dan een ‘normaal’ persoon. Dit komt denk ik omdat ik informatie vooral gefragmenteerd binnenkrijg. Dus als losse puzzelstukjes. Door de jaren heen heb ik geleerd om losse puzzelstukjes steeds sneller en beter te koppelen tot een geheel, waardoor het leggen van verbanden steeds makkelijker wordt. Een ‘normaal’ persoon krijgt alles minder gefragmenteerd binnen en koppelt informatie eigenlijk automatisch aan elkaar. Het voordeel hiervan is dat je verbanden makkelijker kunt leggen zonder dat dit energie kost, het gaat vanzelf. Het voordeel van informatie als losse puzzelstukjes ontvangen is dat ik mijn aandacht vooral richt op details en feiten. Hierdoor koppel ik gebeurtenissen aan een bepaalde datum en onthoud ik dit gemiddeld langer dan een ‘normaal’ persoon. En zo heb ik dit met data, sommige ASS-ers hebben dit weer met bepaalde onderwerpen (die de meeste mensen alles behalve interessant vinden). In de serie Atypical bijvoorbeeld zie je dat de hoofdrolspeler Sam echt alles weet over pinguïns. Zijn feitenkennis over pinguïns is breder dan een gemiddeld ‘normaal’ persoon. Weer ergens anders las ik over een kind dat helemaal gefascineerd raakt door stofzuigers en er ook echt alles vanaf weet. Het zijn eigenschappen die door de meeste mensen als raar worden beschouwd. Ik beschouw zoiets niet als raar, maar als bijzonder. Waarom moeten we allemaal ‘normale’ kwaliteiten en eigenschappen hebben? Als iemand zegt dat hij of zij goed kan koken, dansen, leren of iets in die richting beschouwen we dit als normaal. Wanneer iemand vertelt dat hij of zij dol is op stofzuigers en er alles van weet wordt dit meteen als raar gezien. En waarom? Als hij of zij dat interessant vindt, wie ben jij dan om zoiets raar te vinden? Ik zag laatst een filmpje van een jongetje dat bij de Sinterklaas intocht was en keihard riep door de menigte: ‘Mag ik een stofzuiger??’ Welk kind vraagt zoiets nou aan Sinterklaas? Ik vind dat soort dingen juist tof, het maakt je juist uniek.

Zo zie je maar weer…. Elk ‘nadeel’ heeft weer zijn voordeel😇

1 gedachte over “Sterke eigenschappen bij autisme. Bestaan die? Jazeker!

  1. Hooihooi,

    Weer mooi verhaal Jils! Fijn dat je een ander kunt helpen met een luisterend oor!
    Wat ik ook altijd erg “des Jils” vind, is dat je best creatief bent/was. Denk aan bakken en surprises maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *