Van studiekeuzedilemma’s tot acceptatieproces

De afgelopen weken is er weer van alles gebeurd. Nou heb ik natuurlijk al besloten om definitief met mijn studie te stoppen en hoewel veel mensen in mijn omgeving dit niet zagen aankomen, moet ik zeggen dat ikzelf ook best wel ben geschrokken van mijn snelle besluit. Ik heb natuurlijk in mijn vorige bericht al een beetje verteld waarom ik alsnog ben gestopt met mijn studie, maar vandaag vertel ik er weer wat meer over.

Ik heb wel eens geschreven dat ik jarenlang in een ontkenningsfase heb gezeten. Ik autisme? Echt niet! Noway! Ik ging naar een reguliere middelbare school, had en heb gewoon vrienden en daarnaast werkte ik gewoon. Ik vond het klantencontact super leuk en maakte regelmatig een praatje over van alles en nog wat met vooral oude, eenzame mensen, die hun wekelijkse boodschappen kwamen doen. Ik dacht überhaupt nooit na over het feit dat ik ooit toch echt de diagnose heb gekregen. Mijn diagnose was gewoon misplaatst was mijn conclusie. Maar toch, ik werd ouder… En hoe ouder je wordt, hoe meer zelfkennis je krijgt. Als je er tenminste voor open staat. Tot en met mei 2017 was er gewoon niks aan de hand. Ik was gewoon Jils, met officieel wel een diagnose, maar daar keek ik niet meer naar om. Ik was een gelukkige tiener, gewoon zoals iedereen. Ik zag altijd overal het positieve van in, hielp graag mensen, wilde andere mensen blij maken. Daarnaast was ik altijd mega snel enthousiast te krijgen en als iemand ergens over twijfelde, was ik altijd een persoon die weer iemand kon motiveren. Ik was een optimist. Een dag niet gelachen, was een dag niet geleefd. Natuurlijk heb ik ook dingen meegemaakt die zeker niet leuk zijn en waren (losstaand van mijn hele diagnosetoestanden), maar toch ging ik altijd door. Gewoon op mijn manier. Ik was gelukkig en ik trok me eigenlijk altijd vrij weinig aan wat iedereen van mij vond. Ik ben in die zin nooit echt onzeker geweest.

Maar zoals ik al zei, ik werd ouder en ik begon mijzelf nog beter te leren kennen. Na een keiharde confrontatie wist ik het ook weer zeker, mijn autisme is niet weg en zal ook nooit verdwijnen. Onbewust en daarnaast ook bewust ging ik mijzelf steeds meer verdiepen in autisme. En ja, dan kom je achter keiharde feiten waarin je jezelf ook gewoon niet in wilt herkennen. In het begin kon ik op zich veel dingen waar ik mijzelf niet in herkende gewoon negeren. Het is ook niet zo dat alle kenmerken standaard bij jou van toepassing zijn. ‘Mensen met autisme zijn niet sociaal en hebben geen empathisch vermogen.’ Is zo’n zin die je bijna op elke informatiepagina over autisme wel ziet staan. En dit zijn dan nog maar twee ‘negatieve’ eigenschappen… In het begin dacht ik echt van ‘uh ja, lekker boeiend, dit is niet echt van toepassing bij mij.’ Maar toch, je ziet zoiets niet op één internetpagina staan, maar op honderden internetpagina’s. Daarnaast lees je precies hetzelfde in boeken en wordt het extra benadrukt in films en Tv-documentaires. Keer op keer staat er weer precies hetzelfde… En ja, hoe stom het ook klinkt, je gaat er dan ook daadwerkelijk in geloven. Dus daar ging mijn zelfvertrouwen. Ik wist niet meer wie ik nou écht was, wat ik nou écht goed kon en wat ik nou écht graag wilde. Ik wilde sowieso met mensen werken en in eerste instantie kwam ik steeds uit bij verpleegkunde. Dit besluit stond vast. Ik stond er 100% achter. Totdat ik met mijzelf in de knoei kwam. Want ja, ik heb autisme, ik ben niet sociaal en dus kan ik geen verpleegkunde studeren….

De reacties die ik ook kreeg toen ik vertelde dat ik verpleegkunde wilde gaan studeren waren ook verschillend. Sommige zeiden van ‘joh, lekker doen!’ Of: ‘Ja, dat zie ik je wel doen!’  Sommige trokken een twijfelend gezicht en vroegen voorzichtig: ‘Weet je dat wel zeker?’ ‘Is dat wel een verstandige keuze?’ En ook dan ga je twijfelen, want was dit inderdaad een slimme keuze? Of kon ik beter voor ‘safe’ spelen?

Ik heb maandenlang in een soort van ‘rouwproces’ gezeten met mijzelf, hoe idioot dat ook klinkt. Het is niet zo dat ik mijzelf nou altijd echt geweldig vond, maar ik was altijd wel trots op hoe ik was en hoe ik met alles omging. Nu zat ik middenin een verwerkingsproces en moest ik weer echt leren accepteren dat ik autisme heb…. We zijn ondertussen al ruim 18 maanden verder en ik ben er nog steeds niet. Nog steeds kan ik niet volledig accepteren dat ik dat heb. Het is niet zozeer dat ik mijzelf niet kan accepteren en dat ik ook daadwerkelijk veel last van mijn autisme heb, maar ik heb wel gewoon last van de stempel op zich. Gewoon de naam, autisme. Het is ook moeilijk om zoiets volledig te accepteren omdat we simpelweg in een maatschappij leven waarin nog altijd 9 van de 10 keer wordt ingezoomd op het stereotype beeld van autisme. Hoe kan ik mijzelf volledig accepteren als veel mensen in de maatschappij mij, maar nog een heleboel andere mensen met autisme vaak onterecht behandelen. Hoe vaak moeten ervaringsdeskundigen nog herhalen dat autisme per individu weer compleet anders is en kan zijn. Hiermee wil ik niet zeggen dat de feiten die nu gesteld zijn over autisme niet kloppen. Hiermee geef ik alleen aan dat er meer naar het individu zelf gekeken moet worden, zonder van tevoren al bepaalde oordelen te hebben. Want iets wat voor de één geldt, wil niet zeggen dat dat voor de ander ook geldt.

Er zijn mensen die bijvoorbeeld in eerste instantie niet wisten dat ik autisme heb, zoals de meesten geshockt waren toen ik het definitief bekend maakte. Er is niemand in mijn directe omgeving die zich ineens anders voordoet terwijl ze weten dat ik autisme heb. Dit omdat ze weten wie ik echt ben en naar mij kunnen kijken zonder al mijn gedrag te vergelijken met een labeltje. Toch merk ik wel dat er mensen zijn die nu moeilijker een ‘normale’ houding kunnen aannemen. Ik heb het dan over mensen die ik wel gekend heb dus qua gezicht wel ken, maar verder eigenlijk niet echt goed ken. Hoewel ik ooit een ‘normaal’ gesprek met diegene kon hebben, merk ik nu dat deze mensen moeite hebben om een ‘normale’ houding aan te nemen. Ze gaan sneller of langzamer praten en/of hun stem is ineens een stuk hoger of lager. Ze beginnen wat met hun handen te freubelen, kijken vaker weg en denken extra hard na hoe ze dingen moeten verwoorden. Alsof ze het gevoel hebben dat ze zich aan mij moeten aanpassen, omdat ik het anders niet begrijp. Ik blijf zoiets bizar vinden. En dan noemen ze ‘ons gedrag’ opmerkelijk. Ergens vind ik dat ook wel weer hilarisch.

Het is niet gek dat ik jarenlang niks over mijn diagnose heb gezegd, ik zat en zit nog steeds in een best wel ‘luxepositie’ dat zeker 90% van de mensen zeker niet aan mij opmerken dat ik autisme heb. De reden dat ik uiteindelijk toch deze blog ben gestart is gewoon omdat ik zo ontzettend klaar ben met het stereotype beeld. Op dit moment heeft 1 op de 100 mensen een vorm van autisme en daarvan is 2/3 een man. Persoonlijk geloof ik hier al niet in, ik denk echt dat dit aantal meer gelijk staat. Het punt is dat het bij meiden/vrouwen gewoon compleet anders is dan bij jongens/mannen… En eigenlijk is er over vrouwen met autisme nog veel te weinig bekend. Men dacht eerder zelfs dat autisme alleen bij mannen kon voorkomen. De meeste feiten zijn daarom ook gebaseerd op mannen met een vorm van autisme, en hierdoor wordt een groot deel van de bevolking (vooral vrouwen) met autisme, met een normaal IQ, onterecht bevooroordeeld voor iets wat ze helemaal niet zijn. Maar wanneer iemand met autisme zegt dat hij/zij wel degelijk een empathisch vermogen bevat spreekt de helft van de bevolking, zonder autisme, hem/haar tegen. Want ‘normale’ mensen weten het allemaal zo ontzettend goed, ze hebben ook eens iets gelezen hoor… ‘Nee dat kan niet, want je hebt autisme.’ En als je vraagt of ze hun argument beter willen beargumenteren, weten ze meestal niet eens wat ze moeten antwoorden. ‘Dat is gewoon zo.’

Het is niet gek dat zo’n acceptatieproces zo ontzettend lang duurt. Het is ook gewoon vermoeiend dat je jezelf continu moet bewijzen en overtuigen tegenover de rest van de maatschappij dat je wel degelijk over een bepaald vermogen beschikt dat ook maar iets met sociale communicatie te maken heeft.

Omdat ik nog zo ontzettend veel bezig ben met mijn acceptatieproces zit studeren er voor mij voorlopig sowieso niet in, naast het feit dat mijn studie helaas tegenviel. Ik ben oprecht even blij dat ik de komende maanden even geen studieboek meer aan hoef te raken. Toch kan ik zeggen dat ik het afgelopen halfjaar weer ontzettend gegroeid ben en ook mijn (oude) kwaliteiten weer langzaam naar boven komen. Op slakkentempo gaat het steeds beter met me. Steeds meer durf ik weer gewoon mijn eigen weg te kiezen, ongeacht mensen wel of niet achter mijn keuzes staan. Ik begin me weer langzaam maar zeker steeds minder aan te trekken van wat de maatschappij eigenlijk van mij verwacht. Daarnaast ben ik, mede door een boel docenten en medestudenten van de opleiding verpleegkunde erachter gekomen dat ik wel degelijk geschikt ben om een sociale opleiding te volgen. Ik heb van meerdere docenten te horen gekregen dat ze mij wel degelijk als toekomstige verpleegkundige zagen en dat ze het oprecht jammer vonden dat ik ermee gestopt ben. Ik ben blij met deze woorden, deze woorden geven mij weer motivatie om alsnog door te gaan op de manier zoals ik dat zelf wil. En als ik inderdaad ooit weer een sociale opleiding wil volgen, omdat ik dat wil, ga ik dat ook gewoon doen.

Ergens in deze dagen ga ik wat meer vertellen over welke open dagen, meeloopdagen en proefstudeerdagen ik heb bezocht… En wat ik wel weet is dat verpleegkunde absoluut niet meer bovenaan op mijn lijstje staat, dus in die zin heb ik ergens al een goede keuze gemaakt.

4 gedachten over “Van studiekeuzedilemma’s tot acceptatieproces

  1. Heel mooi hoe je het acceptatieproces beschrijft Jils, het is zo herkenbaar, je moet je eigen weg uitstippelen hoe je hier mee om gaat maar daar naast je in de maatschappij “bewijzen” dat autisme niet Jils is maar je bent Jils en je hebt autisme een klein deel van jouw mooie karakter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *