Verkeerde studiekeuze!? Wat een dilemma….

Nou, daar zit ik dan. Op dit moment woon ik alweer twee maanden op mijzelf in een studentenkamer, met vijf andere huisgenoten, waarvan er vier internationaal zijn. Het op mijzelf wonen gaat fantastisch en bevalt ook goed. Ook kan ik het goed vinden met mijn huisgenoten en ook op school gaat alles ‘perfect.’ Ik heb tot nu toe bijna alle lessen gevolgd, doe meestal goed mee en ook mijn klas is gewoon gezellig. Ik heb echt in geen tijden zo’n ontzettend leuke klas gehad. Iedereen doet mee, helpt elkaar, toont begrip en er wordt veel gelachen. Alles lijkt tot nu toe perfect te gaan. Dit is dan hét studentenleven. De tijd die volgens iedereen de leukste tijd van je leven moet zijn. Maar toch, toch blijft er bij mij iets knagen. En dat is mijn studiekeuze.

Ruim een jaar geleden besloot ik definitief dat ik verpleegkunde wilde gaan studeren. Ik zag het al helemaal voor me om later in een ziekenhuis te gaan werken. Ik was na de open dag zo ontzettend enthousiast dat ik mij niet eens meer verder heb georiënteerd. En hoewel ik de eerste weken enthousiast begon aan mijn opleiding, zit ik momenteel weer lichtelijk gepanikeerd naar mijn schoolboeken te staren. Naast het feit dat het gewoon heel erg veel is, vind ik de theorie minder interessant dan ik bij voorbaat had verwacht. In het begin is alles nieuw, leuk, interessant, spannend… Maar nu dat nieuwe eraf is en het studeren aan bod komt, merk ik dat ik het helemaal niet zo leuk vind. Ik heb vakken die goed te doen zijn, maar die qua stof weer zo saai zijn dat ik geen zin heb om eraan te beginnen. En ik heb vakken die ergens nog wel interessant zijn, maar die me dan totaal niet liggen. Een voorbeeld hiervan is Geneeskunde. Een vak bestaande uit meerdere boeken, waarvan 1 boek uit 1000 pagina’s bestaat. Hoewel ik hier eerst wel lichtelijk enthousiast van werd, wil ik dit boek momenteel het liefst de kachel in gooien. Het is allemaal zo ontzettend medisch.. ‘GOH’. En hoewel ik eerst dacht dat dat helemaal mijn ding was, merk ik gewoon dat dit vak mij totaal niet ligt. Sowieso het medische spreekt mij steeds minder aan. Hoe vaak ik het ook lees en hoe vaak ik het ook herhaal, de volgende dag lijkt het erop alsof ik die dag ervoor niks heb gedaan. Alles wat ik lees lijkt weer letterlijk op Chinees.

De laatste weken twijfel ik dus ontzettend over mijn studiekeuze. Ook omdat ik het allemaal wat anders had voorgesteld. Aan de ene kant is dit pas het begin en al het begin is lastig. Misschien moet ik er wel gewoon even doorheen en wordt het nog leuk? Aan de andere kant mis ik mijn motivatie om daadwerkelijk aan de slag te gaan. Maar waardoor dat nou precies komt, weet ik dus niet. Vind ik het allemaal echt zo saai? Vind ik het te moeilijk? Zie ik op tegen de hoeveelheid leerstof? Of ben ik bij voorbaat al bang dat het me allemaal toch niet gaat lukken? Nog amper 5 maanden geleden zat ik te zwoegen in de gymzaal… De examens zijn mij zeker niet in de koude kleren gaan zitten. Ik wist dat ik het kon, maar op het moment dat ik het examen moest maken had ik zoveel stress, dat het me op dat moment niet meer boeide. Ik wilde er alleen maar vanaf zijn. Ongeacht wat het resultaat zou zijn. Ik heb niet echt faalangst, maar wel een ontzettende toetsangst ontwikkeld. Toetsfobie, bestaat zoiets eigenlijk? Ik had de hoop dat dit voorbij zou gaan wanneer ik zou starten aan een nieuwe opleiding waar mijn interesse meer in ligt. Maar niks is minder waar, helaas. Mijn eerste opdracht van dit jaar was al gelijk een onvoldoende en dit zag ik echt niet aankomen. Hoewel ik mij wel in de kritiekpunten kon vinden en ik bovendien ook nog gewoon een herkansing had, kon ik de knop moeilijk omzetten. Deze nacht sliep ik weer maar 3 uur waardoor ik de volgende dag niet eens op school ben komen opdagen. Ik was gewoon te moe. Met moeite leverde ik mijn herkansing twee dagen daarna weer in en vervolgens was ik weer zo moe dat ik er ruim 5 dagen van moest bijkomen….

Iedereen zegt keer op keer weer: ‘Onderscheid de hoofd- en bijzaken. Je hoeft heus niet alles te weten! Gewoon goed plannen, dan komt het wel goed. Ach, je moet je niet zo druk maken…’ Dit alles zorgt er alleen niet voor dat mijn stress verdwijnt. Stress waar ik letterlijk nachten van wakker lig. Stress waar ik letterlijk klachten als nekpijn en hoofdpijn van krijg. Daarnaast vermindert het mijn concentratie en tast het mijn geheugencellen aan. Ik heb momenteel echt een geheugen van een zeef. Stress is echt vreselijk en wat ik ook probeer, het gaat niet weg. Alleen wanneer ik echt rust neem, gaat het weg. Maar echt rust nemen kan ik niet, want alles gaat maar door en gaat maar door.

Mijn drie maanden lange zomervakantie waren fantastisch. Ik heb nog nooit zo erg genoten van het ‘niks’ doen. Meestal verveel ik mij altijd weer na een paar weken, maar dat had ik deze keer gewoon niet. Ik begon wel met enthousiasme aan mijn studie, maar op dit moment had ik gewenst dat ik er nooit aan begonnen was. Ik weet momenteel gewoon niet zo goed of het stressklachten zijn die ervoor zorgen dat mijn motivatie compleet verdwijnt, of dat ik daadwerkelijk een verkeerde studiekeuze heb gemaakt gezien het feit ik een boel vakken heb die ik eigenlijk niet zo interessant vind. En zo ja, wanneer weet je dat? Wanneer besluit je definitief om te stoppen met een opleiding? Na twee maanden? Na een halfjaar? Of maak je toch het eerste jaar af? Op school heb ik natuurlijk al een paar gesprekken gehad en daar zeiden ze dat ik mijn hart moet gaan volgen. Daar vonden ze het ook wel goed dat ik nu al twijfelde, dat is beter dan over twee jaar. En hoewel mijn hart zegt dat ik er nu mee moet gaan stoppen, heb ik verder geen back-up plan. Wat vind ik leuk om te doen? Welke studie wil ik dan gaan volgen? Of past deze studie wel bij me, maar is het nu gewoon nog niet mijn tijd om te gaan studeren? Ben ik nog te ‘jong’? Je hebt al 16- en 17-jarigen die een studie volgen, maar daarnaast zit ik ook met 20-jarigen in de klas.

Een juiste studie kiezen is ook gewoon niet makkelijk. Hoe weet ik nou dat iets waar nu mijn interesse in ligt, ik dit nog even leuk vind over 30 jaar?…

Natuurlijk kan ik het ook nog even aanzien, maar aan de andere kant kan ik dit niet. Want volgende week moeten we alweer een verslag inleveren, die week daarna hebben we een performance assessment en daarna hebben we twee tentamens gepland staan. Ik kan natuurlijk mijn verslag niet inleveren, maar dan mis ik hoe dan ook mijn studiepunten hiervoor…. Een vreselijk dilemma omdat mijn motivatie ook nog altijd ontbreekt en ik deze wel nodig heb om daadwerkelijk aan de slag te kunnen…..

lastig, lastig… Ik zal toch een keer de knoop moeten doorhakken.

Ooit komt het allemaal wel weer goed…🍀

Afbeeldingsresultaat voor studiekeuze

3 gedachten over “Verkeerde studiekeuze!? Wat een dilemma….

  1. Hey hoi,

    Ik heb zelf de HBO-V met veel moeite gehaald, met autisme.

    Het is jammer dat het je toch tegenvalt. Is het een idee om een studiekeuzetest te doen en in gesprek te gaan met een loopbaanbegeleider hierover?

    Op Windesheim waar ik studeerde hadden ze trouwens goede begeleiding en groepen waaraan he kon deelnemen om studeren makkelijker te maken. Bijv plannen, zelfvertrouwen, faalangst etc.

    Hopelijk vind je de studie die bij jou past.

  2. Hai Jils, ik was ook bij die ‘ouderavond’ in Didam en was wel onder de indruk van je ‘optreden’. Nu kom ik er achter dat je ook goed kunt schrijven. Ik word een ‘volger’.
    Graag wil ik bij jou een documentaire aanbevelen en ik hoop dat het met deze link lukt. Het is van Chris Packham ; Asperger’s and me. https://youtu.be/c0mIFmRCaCs
    Het heeft mij heel veel duidelijk gemaakt. Zelfs zonder ondertiteling.
    Het ga je goed en misschien komen we elkaar nog eens tegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *