Het verhaal achter deze foto…

Rijlessen

Iedereen die rijlessen heeft gevolgd, krijgt er gelijk weer een beeld bij. Sommige hebben het als heel erg leuk ervaren en anderen waren maar wat blij dat ze van deze ellende verlost waren, en ze eindelijk zelf de weg op mochten.

Vandaag, precies een halfjaar geleden, haalde ik mijn rijbewijs! En ja, helaas voor mij, duurde het even voordat ik dat ene roze pasje had gehaald. Vandaag ga ik dus mijn ervaring met jullie delen.

Toen ik net een maand 17 was (juni 2017) begon ik met mijn rijlessen. Het is je misschien al opgevallen dat ik bij een ‘gespecialiseerde’ rijschool zat. Het grappige was dat het geheel toeval was dat ik bij deze rijschool les nam. Ik zat nog vol in mijn ontkenningsfase en ik had het met niemand over mijn autisme. Een vriendin van mij leste bij zijn rijschool en het beviel haar goed. Dus toen besloot ik om ook maar rijlessen bij hem te nemen. Hoewel mijn instructeur nog vroeg of hij iets bijzonders van mij moest weten, zei ik volmondig dat er verder niks bijzonders met mij aan de hand was. Dus, zo gezegd, zo gedaan en mijn rijles ging van start. Ik had een lespakket van 30 rijlessen van anderhalf uur.

Mijn eerste lessen leerde ik vooral de juiste stuurtechniek en hier begon al gelijk mijn eerste obstakel. Mijn motoriek is in sommige opzichten waardeloos en dus raakte ik steeds met mijn handen in de knoop als ik het stuur moest overpakken. Hoe meer ik erbij ging nadenken, hoe slechter het ging. Natuurlijk ging dit op een gegeven moment wel goed en dus leerde ik schakelen. Hoewel ik dit in eerste instantie snel oppikte, ging het mis vanaf het moment dat ik ook meer kijkwerk moest verrichten. Ik moest nu mijn aandacht gaan verdelen en dus handelingen uitvoeren in de auto en daarnaast op het verkeer letten, buiten de auto. Vanaf dit moment begon de chaos. Het verkeer is ongelofelijk druk en onvoorspelbaar. Nou weet je dat natuurlijk wel een beetje als je regelmatig op de fiets zit, toch is dit in een auto weer heel erg anders. Het ging allemaal zo snel en er valt zo ontzettend veel te zien als je achter het stuur zit. Overal fietsers, andere automobilisten, verkeersborden, stoplichten, kruispunten, rotondes, voetgangers en altijd en overal hoor je geluid. Ik wist echt niet wat me overkwam. Wat een chaos. Ik vond het moeilijk om mijn aandacht te verdelen en om de hoofd- en bijzaken te onderscheiden. Mijn concentratie werd steeds slechter. Ook het multitasken ging waardeloos. Gelukkig baart oefening kunst en dus ging het steeds stapje voor stapje beter. Toch bleef mijn concentratie waardeloos. Vanaf het moment dat ik ook steeds impulsiever begon te rijden en al meerdere lessen steeds vaker werd aangesproken op mijn rijgedrag, wist mijn instructeur dat hier iets niet klopte. Mijn rijlessen gingen steeds slechter en hij moest steeds vaker ingrijpen. Mijn 15e rijles die ik had op 2 augustus 2017 stonden we weer stil bij het CBR en vroeg hij of ik ooit ‘getest’ was gezien mijn rijgedrag. Dus, daar zat ik dan, met een bek vol tanden. Het hoge woord was er voor het eerst sinds vijf jaar weer uit. Ik heb autisme. Je moet je voorstellen dat ik dit moment echt moeilijk vond en ik op dat moment het liefst de auto uit wilde rennen. Dit deed ik natuurlijk niet. Ik weet hoe ik mijzelf in toon kan houden. Maar goed, hij was er blij mee dat hij nu wist wat de achterliggende oorzaak was. Nu kon hij daarop zijn rijlessen gaan aanpassen.

Hoewel ik geen idee had wat hij bedoelde met zijn lessen ‘aanpassen’ en ik eerst ook niet geloofde dat mijn lessen vanaf nu beter zouden gaan worden, zat ik oprecht stomverbaasd de volgende dag achter het stuur. Na zijn uitleg snapte ik alles al in één keer en alles ging ook gewoon gelijk goed. Mijn rijlessen gingen vanaf dat moment, met zo nu en dan wat ups en downs, een stuk beter. Na 26 rijlessen had ik op 18 oktober de tussentijdse toets. Een soort examen waar je vrijstellingen voor de bijzondere manoeuvres kan halen. Ik was stikzenuwachtig, ondanks mijn instructeur alles tot in detail had uitgelegd wat er precies ging gebeuren. Maar dat was het waard, want ik had mijn vrijstellingen gehaald. Nog 4 lessen en dan had ik 7 november mijn praktijkexamen. Omdat ik na mijn TTT een ontzettende terugval kreeg, de stress ineens weer heel erg toenam en ik dingen die ik allang kon, ineens niet meer kon, moest ik twee extra lessen inplannen.

Na 32 lessen van anderhalf uur was daar dan de dag…Ik moest afrijden.

En hoewel ik alle onderdelen allemaal allang gehad had en we alles ook meerdere keren hadden geoefend, ging mijn examen waardeloos. Na 10 minuten kreeg ik al een ingreep, vervolgens maakte ik mijn bochten te lomp of te krap, voegde ik steeds te laat in, op de turborotonde reed ik op de verkeerde baan en als klap op de vuurpijl reed ik ruim 20 km per uur te hard op de snelweg omdat ik het bord met de maximale snelheid van 100 km/h over het hoofd had gezien. Kortom, ik was gezakt. Dik gezakt. En hier baalde ik flink van want nu gingen mijn vrijstellingen die ik met de toets had gehaald, ook verloren.

Een herexamen pakket volgde en ik had weer vier rijlessen. Op 21 december moest ik weer op. Na mijn examen ging alles, maar dan ook echt alles weer moeizaam. Ik had weer last van een ontzettende terugval. Vooral het vooruitkijken, plannen en gevaarherkenning bleven moeilijk. Elke les telde ik weer af. Nog 4 rijlessen, deze ging dan slecht en nu had ik er nog maar 3.. Deze ging dan ook weer slecht en nu had ik er nog maar 2. Hoe dichter we weer bij de datum kwamen, hoe zenuwachtiger ik werd. Op 19 december, twee dagen voordat ik weer op moest kreeg ik de vraag hoe ik het zou vinden als hij het examen zou gaan annuleren. Mijn rijkunsten waren gewoon nog niet examenwaardig. Na lang wikken en wegen ging ik hiermee akkoord en dus reed ik nog niet af…. Maar ja, wat nu? Ik had nu namelijk al 36 rijlessen gehad… Wanneer viel het kwartje nou echt?

Vanaf dat moment plande hij mijn examen niet meer in. Ik moest weer plezier krijgen in het autorijden en vooral leren ontspannen. Want ik was echt een stresskip achter het stuur. Elke week had ik, of ik hier nou zin in had of niet, een rijles gepland staan en nog altijd gingen mijn lessen wisselend. Ik had lessen dat het echt goed ging, maar de les erop kon ik dingen weer fout doen die ik eigenlijk allang beheerste. Alle onderdelen moesten bij mij net zo lang herhaald worden, totdat ik het écht beheerste. Iets wat ik in situatie A wel kon, wilde nog niet zeggen dat ik het in situatie B óók kon…. Herhalen, herhalen, herhalen, net zo lang totdat het écht automatisme werd.

Eind januari plande hij mijn examen weer in. We besloten om een faalangst examen te doen, omdat je dan langer de tijd krijgt en ook een mogelijkheid hebt op een time-out moment. Zo’n examen zou mij meer rust geven. Mijn examen stond pas gepland op vrijdag 13 april 2018 en tot die tijd bleef ik elke week rijlessen volgen. Als iemand mij in november  2017 had verteld dat ik nog ruim 17 lessen extra nodig zou hebben en ik pas 5 maanden later weer op mocht, had ik diegene keihard uitgelachen. Toch werd dit de realiteit.

Op vrijdag 13 april was daar dan weer de dag. Na 49 lessen mocht ik eindelijk weer afrijden! En hoewel mijn examen allesbehalve perfect ging, was het goed genoeg. Ik was geslaagd!!!! Ik kon het echt totaal niet geloven. Het besef dat ik mijn rijbewijs had gehaald kreeg ik pas toen ik in het gemeentehuis stond en mijn rijbewijs kon ophalen. Dat moment dat je kunt zeggen, ‘Ik kom mijn rijbewijs ophalen.’ is even zo’n moment alsof je op een roze wolk staat. Deze roze wolk verdween echter al snel toen ik mijn criminelen foto zag die op mijn rijbewijs stond. Haha, grapje.

Dat moment, dat je voor het eerst je rijbewijs in handen hebt……

Het duurde lang en het nam ontzettend veel tijd en energie in beslag. Toch ben ik blij dat ik heb volgehouden en dat ik niet halverwege ben gestopt. Vanaf het moment dat ik mijn rijbewijs heb rij ik met ontzettend veel plezier auto. Ik ben zelfs al met vriendinnen naar Frankrijk gereden! Iets wat ik een paar maanden daarvoor nog echt niet voor kon stellen.

De aanhouder wint!💪🍀

 

1 gedachte over “Het verhaal achter deze foto…

  1. Ja, dat is een heel verhaal. Wat een stress maar mooi dat het goed afgerond werd. Dat je door hebt gezet en je nu volop deel kunt nemen aan het verkeer in een auto! Top!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *