Boos

Wanneer je terugkijkt in fotoboeken, of foto’s ziet op Social media, zie je bijna altijd lachende mensen. Ook wanneer ik door mijn Instagram of Facebook scroll zie ik altijd het ‘perfecte’ plaatje. Iedereen lijkt altijd ontzettend blij en gelukkig. Emoties als boosheid en verdriet worden niet tot nauwelijks getoond. Zelfs in het echte leven vinden veel mensen het moeilijk om emoties te uiten. Wanneer veel mensen zich rot voelen, uiten ze dit meestal niet. Ze blijven dagen/weken/maanden voor ‘mooi weer’ spelen, zeggen dat het altijd goed met ze gaat en vervolgens plaatsen ze vaak ook een leuke foto van zichzelf, of samen met vrienden, waardoor het ook daadwerkelijk lijkt alsof het goed met diegene gaat. Ikzelf heb ook maandenlang voor mooi weer gespeeld. ‘Ja hoor, het gaat prima!’ en dan vervolgens vooral vertellen over alle leuke dingen die je in het vizier hebt. Ook ik was een ster in het ‘perfecte’ plaatje laten zien op Social media. Je krijgt likes en leuke reacties, waardoor het weer even voelt alsof je in de spotlight staat. Even voel je je ook daadwerkelijk beter, maar na afloop kreeg ik vaak ook wel weer een schuldgevoel. Want was dit nu, wie ik daadwerkelijk was?

Ik ben iemand die het heel erg moeilijk vind om mijn echte emotie daadwerkelijk te tonen. Voor de buitenwereld ben ik vrijwel altijd vrolijk, positief en optimistisch. Alleen bij een enkeling kan ik mijn ware emoties laten zien. Van nature ben ik ook iemand die graag lacht en die overal het positieve van probeert in te zien. Ik vind ook heel erg veel dingen leuk en ik ben redelijk snel enthousiast te krijgen. Maar natuurlijk heb ik ook dagen dat ik helemaal niet positief en optimistisch ben. Heb ik ook baaldagen omdat ik weer zo’n megastom verslag voor school moet inleveren waar ik weer geen drol van snap, of omdat ik weer knallende ruzie met iemand heb gehad en dit nog altijd niet is goed gepraat. Maar je wil nou eenmaal niet hele dagen chagrijnig overkomen, en mensen lastig vallen met je geklaag. Mooi weer spelen en dus doen alsof het altijd goed met je gaat is ook gewoon makkelijker.

Wanneer ik verdrietig of boos ben, uit ik dit vrijwel niet. De laatste keer dat ik écht heel erg boos werd en dit ook zo heb geuit was ik denk ik rond een jaar of 13. De laatste jaren kan ik echt niet meer boos worden. Ik slik al mijn woedde in en dit stapelt zich dan op. Hoewel ik vroeger net zoals een stratovulkaan explodeerde, ben ik momenteel meer een schildvulkaan waar de lava langzaam uit de vulkaan stroomt. Hier ben ik natuurlijk blij mee want vroeger uitte ik altijd mijn woedde en anderen werden hier dan vervolgens altijd slachtoffer van. Vervolgens kreeg je altijd weer de waarom vraag te horen. ‘Waarom werd je zo boos?’ ‘Waarom deed je dat?’ Waarom deed je Pietje pijn?’ Ja, vraag maar eens aan een kind met autisme die niks van emoties begrijpt waar die woedde nou vandaan komt. De exacte oorzaak krijg je in 9 van de 10 gevallen waarschijnlijk niet te horen. Voor veel neurotypicals lijkt dit gedrag vaak op Chinees. Een neurotypical wil weten ‘waarom’ iets zo iets, terwijl iemand met autisme je vaak niet kan of wil begrijpen, waardoor je miscommunicatie krijgt. In dit soort gevallen leef je vaak in twee verschillende werelden. Soms vind ik het jammer dat ik niet meer zo boos kan worden zoals vroeger (als ik alleen even kijk in eigenbelang). Nadat ik namelijk een keer goed boos werd, was mijn hoofd na afloop weer helemaal leeg. Om eerlijk te zijn was dit de snelste manier om weer zo snel mogelijk het overzicht terug te krijgen en om zo snel mogelijk weer ‘normaal’ te kunnen functioneren. Wanneer ik nu geïrriteerd ben en emoties zich opstapelen, raak ik dit altijd maar langzaam kwijt. Ik stop mijn energie in leuke dingen en neem dan meer rust. Stapje voor stapje krijg ik dan weer het overzicht terug. Maar dit duurt soms weken. Soms blijft mijn hoofd vol en gaat dit legen/verwerken te langzaam. Wanneer er dan een drukke periode aankomt, mijn hoofd knettervol zit met allerlei soorten gedachten, hoeft er voor mij maar iets kleins te gebeuren om overprikkeld te raken. Ook mijn overprikkeling kan ik heel erg goed verbergen. Alleen wanneer deze overprikkeling te lang duurt, beland ik vervolgens in de zogenoemde shutdown. Ik trek mijzelf meer terug en ik klap letterlijk dicht. Tijdens deze periodes slaap ik nog slechter, word ik angstiger en heb ik ook meer last van nachtmerries. Bij een shutdown ben ik verplicht om rust te nemen en ben ik eigenlijk niet in staat om mijn dagelijkse bezigheden te kunnen oppakken. Alles lijkt even te zwaar. In zulke periodes ben ik al moe nadat ik even boodschappen heb gedaan, of wanneer ik twee pagina’s heb doorgelezen voor een bepaald schoolvak. En meestal weet ik na afloop niet eens meer wat ik gelezen heb. Hoe meer rust ik neem en mijzelf ook die rust gun, hoe sneller ik er weer uit kom. Maar laat rust nemen nou ontzettend moeilijk zijn wanneer je hoofd altijd aan staat. Als ik pech heb kan zo’n periode weken duren. Mijn shutdowns eindigen vaak in verdriet. Op een gegeven moment, wanneer ik al een paar dagen/weken in een ontzettende dip zit, komt de ontlading eruit. Ik raak letterlijk overstuur en kan soms wel uren huilen. Ook dit uit ik natuurlijk voor niemand. Ik kan in die zin mijn emoties sturen totdat ik echt alleen ben. Uiteindelijk kom ik weer uit zo’n shutdown en functioneer ik daarna meestal weer weken/een paar maanden goed. Maar ik weet dat dit riedeltje altijd weer terug zal gaan komen.

Ik zag laatst weer een foto van mijzelf terug, waarop ik 8 jaar was. Ik keek, zoals ik wel vaker keek, heel erg boos…. De volgende zinnen kwamen ineens naar boven en voor ik het wist had ik een gedichtje gemaakt.

Boos

Soms ben je boos, zonder dat daar voor de buitenwereld een reden voor is.

Soms ben je boos en vaak weet je zelf ook niet goed waarom.

Elke dag moet je weer leven met chaos in je hoofd.

Er is vrijwel niks dat deze chaos doofd.

De één uit boosheid naar buiten, de ander kan boosheid niet uiten.

Je omgeving wil voortdurend weten waarom je nou boos bent.

Het is nou eenmaal niet iets wat zomaar voor iedereen went.

Elke keer weer uit moeten leggen wat er in je hoofd gebeurd.

Het is iets dat je soms letterlijk doormidden scheurt.

het valt gewoon niet altijd uit te leggen.

Waarom moet je alles altijd in zoveel woorden zeggen?

Iedereen wordt slachtoffer van jouw gedrag.

Wat dit is nou eenmaal iets wat niet goed wordt gekeurd, en wat echt niet mag.

Altijd horen wat je fout doet.

Altijd weer horen dat het voortaan beter moet.

Ookal doe je soms zo je best.

Pas je je zoveel mogelijk aan, aan de rest.

Ookal gaat het soms een hele tijd goed…

Omdat je je aanpast aan de hele stoet.

Op een gegeven moment wordt dit toneelspelen je te zwaar.

Je wordt er moe van, het maakt je helemaal gaar.

Je wil je niet altijd meer aan gaan passen.

Kunnen we niet gewoon even een pauze in lassen?!

Even gewoon helemaal niks…..

Hoe zou jij het vinden om altijd met chaos te moeten leven?

Dat je nooit je gedachtes even helemaal uit kunt zeven?

Dat je hoofd altijd aanstaat en nooit echt uit gaat?

Laat me met rust, laat me even boos zijn.

Ik voel namelijk net als jullie, net zoveel pijn.

Ik wil dit ook niet! Ik doe niet zo met opzet!

Dat is toch ook wel wat jij inziet?

Na een tijdje gaat het wel weer

Maar dan weet je wel weer keer op keer,

boosheid, tot de volgende keer maar weer.

-Jils

 

 

 

2 gedachten over “Boos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *