“Ach, wat schattig…”

Wanneer ik terugkijk naar mijn oude foto’s begin ik weer te grinniken. Op de meeste foto’s zie ik een blij kind. Een kind met blond haar, blauwe ogen, kuiltjes in de wangen, een spleet tussen de tanden en een glimlach van oor tot oor. Op andere foto’s steek ik mijn tong uit, kijk ik scheel of trek ik wel weer een ander gek gezicht. Ik was een gelukkig kind. Een kind met humor die het heerlijk vond om gek te doen. Toneelspelen en mij voordoen als een ander persoon vond ik prachtig. Ik schaamde me eigenlijk nooit ergens voor. Het boeide mij oprecht nooit wat anderen van mij vonden. Verder kwam ik niks tekort. Ik had het naar mijn zin op school, deed veel buitenschoolse activiteiten en speelden met vriendjes en vriendinnetjes op de vrije woensdagmiddagen. Je kunt op zich wel zeggen dat ik een heerlijk zorgeloze kindertijd had.

Wanneer sommigen mijn oude foto’s zien is hun reactie vaak: ‘Ach, wat schattig!’ of: ‘Daar was je nog lief.’ Ik kon ook heel lief zijn. Diep van binnen had ik een hartje van goud. Maar of dit de realiteit was en ik altijd daadwerkelijk zo lief was? Het antwoord is nee. Absoluut niet zelfs. Hoewel de meeste mensen het gelukkig niet kunnen voorstellen en mij nooit zo gekend hebben, kon ik oprecht een groot kreng zijn.

Kinderen zijn ontzettend verschillend. Je hebt kinderen die altijd aanwezig zijn, kinderen die verlegen zijn en nauwelijks opvallen en dan heb je vaak nog een groep die er een beetje tussenin zit. Daarnaast zijn er in een klas een aantal rollen. Je hebt de leiders die altijd het voortouw nemen, de meelopers, een aantal kinderen die geen partij kiezen en zich nergens van aan trekken, en tot slot heb je nog de zwakkere die buiten de boot vallen en nergens echt bij horen. Helaas, zou ik nu zeggen. Toch hadden wij deze rollen ook in mijn klas en kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik een echte leider was. Oprecht soms in een positieve zin, maar vaak ook in een negatieve zin. Ik bepaalde wat er ging gebeuren, ik bepaalde wie er mee mochten doen en als er iemand mee wilde doen waar ik ‘een hekel’ aan had, liet ik dat goed merken. Ik maakte kwetsende opmerkingen, werd intimiderend, kon gaan chanteren of ik werd heel erg boos. Zo boos dat ik mijzelf vaak niet meer in de hand had en ik oprecht zo nu en dan flinke klappen kon gaan geven. En ‘toevallig’ ging het bijna altijd mis bij dezelfde personen. Als ik hier aan terug denk, kan ik niet trots zijn op mijzelf. Ik weet dat ik mensen heb gekwetst en dat er een paar mensen zijn die de basisschooltijd als minder leuk hebben ervaren als hoe ik het heb ervaren. En ik weet dat ik hier medeverantwoordelijk voor ben. Dit gedrag dat ik toen ooit vertoonde ga ik niet goedpraten en heb ik van mijzelf ook nooit geaccepteerd.

Maar waarom intimideerde en kleineerde ik soms sommige medeleerlingen? Waarom heb ik sommige leerlingen in een bepaalde periode zo ontzettend tot op het bot vernederd? Soms had ik graag gewild dat ik hier precies antwoord op kon geven, maar ik denk dat dit kwam door meerdere factoren bij elkaar. Ik denk dat het vooral om machtspositie ging.  Wanneer ik leiding gaf, had ik de touwtjes in handen. Ik stuurde mensen aan en ik bepaalde wat er ging gebeuren en op deze manier behield ik dan mijn overzicht. Wanneer iemand anders er mee ging bemoeien vond ik dit altijd maar irritant, verloor ik het overzicht en ontstond er weer kortsluiting in mijn hoofd. En eenmaal ik kortsluiting had in mijn hoofd belande ik weer in een meltdown en was het gegarandeerd dat ik een woedde-uitbarsting kreeg. Op zo’n moment was ik even compleet de kluts kwijt en had ik mijzelf niet meer in de hand. Zie het als een vulkaan dat uitbarst, niks of niemand die hier iets aan kan doen of het kan tegenhouden. Mijn woedde reageerde ik meestal af op mijn klasgenoten en vooral dan op de leerlingen die in mijn ogen ‘stom’ waren. Na afloop van zo’n uitbarsting was mijn hoofd weer leeg. Het was absoluut (en gelukkig ook maar) niet het geval dat ik ongestraft verder kon gaan. Ik werd altijd aangesproken op mijn gedrag door docenten en werd ook zeker gestraft. Dat hield dus in dat ik bijvoorbeeld een extra taalopdracht kreeg en deze moest gaan maken in het kantoortje van de directeur (Nou, dat was als kind zijnde toch wel een beetje je nachtmerrie) terwijl de rest van mijn klas die middag lekker ging knutselen. Mijn moeder kon ook razend worden wanneer ze van school te horen kreeg dat ik andere kinderen weer lastig viel. Ze praatte net zo lang tegen me, totdat ik begon te beseffen dat ik fout zat en wanneer er vervolgens tranen over mijn wangen rolden wisten ze dat het kwartje bij mij was gevallen. Ik wilde diep van binnen helemaal niet zo doen en helemaal niet zo zijn.

Toch viel ik meerdere keren opnieuw in herhaling. Het ging dan een hele periode weer goed en toen begon het riedeltje weer opnieuw. Ik denk ook, omdat ik gezien wilde worden. Het was ergens een kreet van aandacht en als ik die dan kreeg voelde ik me machtig. Negatieve aandacht is ten slotte ook een manier van aandacht (gezien het feit ik daar vroeger niet veel verschil in zag). Van jongs af aan weet ik hoe het is om ‘anders’ te zijn. Ergens was ik jaloers op kinderen die gewoon wél ‘normaal’ waren. Kinderen die geen begeleiding nodig hadden, kinderen die niet steeds werden aangesproken op hun gedrag, kinderen die geen aangepaste regels nodig hadden, kinderen die gewoon normaal gedrag vertoonden en zich gewoon, zonder moeite, aan alle schoolregels konden houden. Nee, ik was niet ‘normaal’, ja ik had begeleiding nodig, mijn gedrag werd hele dagen gecorrigeerd en het kostte mij vreselijk veel moeite om me aan de regels te houden. Zelfs al deed ik zo mijn best, lukte mij dit vaak gewoon niet. Wanneer ik iemand belachelijk maakte en werd geholpen door een stel meelopers, ontstond er een zwakkeling in de groep. Hierdoor was niet ik diegene die als ‘raar’ werd gezien, maar was dat nu een leerling die eigenlijk geen vlieg kwaad deed. Op deze manier ‘deelde’ ik eigenlijk mijn eigen verdriet. Niet dat ik er zo bewust mee bezig was, het gebeurde gewoon zonder dat ik nadacht wat de mogelijke gevolgen konden zijn… Gelukkig ging het steeds beter en leerde ik ook steeds beter beseffen dat dit gedrag echt niet kon.

Eenmaal ik naar de middelbare school ging kwam ik in een nieuwe situatie. Ik kwam in een klas waar ik niemand in kende. Mijn gedrag werd compleet het tegenovergestelde. In plaats van dat ik altijd aanwezig was, was ik nu liever op de achtergrond. Ik durfde niet goed uit mijn comfortzone te komen. Hoewel ik al snel aansluiting had gevonden, zat ik er niet helemaal op mijn plek. In mijn nieuwe klas bestond namelijk al een groepje meiden die het leuk vonden om anderen een beetje ‘uit te testen,’ Hoewel ik nooit echt gepest ben, werd er wel zo nu en dan leuk gerijmd met mijn naam (aangezien mijn naam leuk op ‘pils’ rijmt) en trok één leerling een keer mijn broek naar beneden tijdens de gymles. Joost mag weten waarom, achteraf wist ze zelf ook niet waarom ze dat deed. Omdat ik zo in mijn comfortzone zat, alles zo ontzettend goed kon negeren en ik altijd gewoon mijn pokerface ophield, waren ze er al snel op uitgekeken. Ik vond in de loop van de jaren echt wel mijn plek, en verder heb ik ook echt leuke schooljaren gehad, maar op dit moment begon ik wel echt te beseffen hoe het voelde om buiten de boot te vallen. Nu pas begon ik pas echt het besef te krijgen hoe naar dit eigenlijk was. En hoe raar het ook klinkt, ik ben blij dat ik op deze manier heb mogen ervaren. Ik werd letterlijk gespiegeld van mijn eigen gedrag en hoewel dit confronterend was, is dit eigenlijk heel erg goed geweest.

Vanaf dat moment heb ik een hekel aan pesten. Ik haat het als mensen niet geaccepteerd worden om wie ze zijn. Iedereen is uniek en iedereen heeft zijn gebreken. Anders zijn is juist tof, het maakt je uniek. Ook jij mag er zijn!

3 gedachten over ““Ach, wat schattig…”

  1. Wat een goed verhaal. Wat een mooie inkijk in je schooltijd. Top hoor!
    Trouwens, wat betreft die foto’s… ik heb nog wel een andere, minder vrolijke! Want wat een hekel had je aan sneeuwvlokken op je neus;))
    Ik kijk uit naar je volgende blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *