Handleiding voor jezelf….Wie ben ik nou eigenlijk?

Soms heb je zo’n moment dat je even niks te doen hebt. Je rommelt wat in de kasten die op je kamer staan, trekt wat lades open en dan vind je ineens weer iets wat herinneringen oproept.

Ik ga weer even terug in de tijd. Ik was 10, ik zat in groep 6 en het einde van het schooljaar kwam al in zicht. Ik kreeg vanaf groep 2 meerdere uren per week op school ambulante begeleiding. Tijdens deze uren deden we educatieve spellen, voerden we gesprekken, en maakten we plannen en afspraken. Dit allemaal was nodig om mijn gedrag te verbeteren. Hoewel dit de eerste jaren vooral op een ‘spelende’ manier gebeurde, kwam daar nu deels een verandering in. Op een middag kreeg ik een map genaamd ‘handleiding voor jezelf’ voor mijn neus geschoteld. ‘Vanaf nu gaan wij hier 1 uur in de week aan werken’ vertelde mijn ‘rugzakbegeleider.’ Ik bladerde door de map heen. De map is opgebouwd uit een boel thema’s en daar waren dan weer bepaalde vragen aangekoppeld. Bijvoorbeeld het thema: Ik en mijn zus. En daar staat dan bijvoorbeeld een vraag bij als: ‘Het is niet goed als je ruzie hebt, zeker niet met je zus. Waarom is dat niet goed?’ En hier moest ik dan op antwoorden. Ik vond het in het begin wel tof. Ik had gewoon een map, vol met vrolijke kleuren en afbeeldingen helemaal voor mij alleen. Toen nog niet wetende dat ik dit uiteindelijk het stomste uur van de week vond.

Het begon met een ‘dit ben ik’ pagina. Ik moest hier gewoon wat dingen over mijzelf opschrijven, zoals wat mijn hobby’s waren en wat voor een sport ik deed. Ik vind het hilarisch om deze pagina weer terug te zien. Ik moest hier een zelfportret maken. Nou weet ik dat tekenen niet bepaald mijn talent is, maar dat het echt zó erg was… Haha!

Het begon dus leuk. Een beetje vertellen over wat mijn hobby’s waren en wat ik goed kon. Nou werd de vraag: ‘Wat kan ik niet zo goed?’ Al een stuk moeilijker. Het doel van het werken met deze methode was dus ook om mijzelf te leren kennen. Dat ik naast mijn positieve kanten, ook mijn negatieve kanten leerde inzien en dat ik op basis daarvan weer door middel van een aanpakplan mijn negatieve dingen kon aanpakken en dus ook (hopelijk) kon afleren/verbeteren. Als antwoord heb ik hier gegeven: ‘Ik kan me niet zo goed aan de afspraken houden.’ Sowieso dat dit antwoord niet meteen vanuit mijzelf kwam en dat ik meer naar dit antwoord gestuurd ben. Echter klopt dit antwoord, vergeleken met mijn gedrag van toen, wel.

De onderwerpen werden dus lastiger. Zo kwamen ook onderwerpen als: ik en vreemde mensen, pesten, gevoelens, angst en onzekerheid, boos worden en rekening houden met anderen aan bod. Ik vond het helemaal niet leuk om het hier over te hebben. Ik vond emoties maar ingewikkelde dingen en ik wist er eigenlijk geen raad mee. Naast het feit dat ik het al moeilijk vond om het in te moeten vullen, vond ik het ook moeilijk dat ik er met iemand verplicht over moest gaan praten. Tijdens deze uren moest ik veel ‘zelfreflecteren’ en dat is soms ook gewoon heel erg moeilijk. Helemaal als je nog maar een jaar of 10 bent. Niemand vindt het leuk om te horen waar hij of zij niet goed in is. Toch werd ik hier veel aangesproken op mijn ‘foute’ gedrag en moesten ze mij soms ook wel hard aanpakken, anders kwam het namelijk niet binnen. Ik moest nu leren inzien dat bepaalde opmerkingen die ik zomaar uit mijn mond kon floepen, soms als kwetsend konden worden ervaren. Ik moest nu leren inzien dat iets wat IK leuk vond, niet iedereen per definitie óók leuk vond en dat dit verschil er ook mocht wezen. Ik moest nu leren inzien dat het niet alleen maar om ‘Jils’ draait en dat anderen er net zoveel toe doen. Helemaal omdat mijn gedrag vaak onbewust was en ik oprecht vaak niet doorhad dat ik iets ‘fout’ deed, was het best wel moeilijk soms om hier mee geconfronteerd te worden. En het was nog moeilijker om dit gedrag af te leren en het nieuwe, positieve gedrag, aan te leren. Zoiets leer je ook niet in een dag. Zoiets gaat heel erg langzaam, steeds beter. En naar mate ik ouder werd, hoe beter dit dan werd.

Hoewel de meeste mensen gewoon van nature weten wat emoties zijn en ook van nature weten wat die emoties betekenen, wist ik dit allemaal dus niet. Via deze methode leerde ik dus emoties herkennen in het algemeen, maar ook wat die emoties betekenen bij anderen. Bij mij zijn alle emoties en daarbij het ‘sociale’ gedrag volledig aangeleerd. Deels door gedrag te kopiëren, maar ook door dit soort methodes. Dat wil niet zeggen dat ik nu maar sociaal doe, omdat ik sociaal moet doen en dat ik dus eigenlijk maar ‘alsof’ doe. Ik ben de laatste jaren een stuk socialer van aard geworden, maar dit is wel allemaal aangeleerd. Wanneer ik echt moe, of een situatie echt ongemakkelijk vind kom ik ook minder sociaal over en ben ik ook daadwerkelijk minder sociaal. Op zulke momenten gaan emoties mij alsnog te snel af, reageer ik trager en kan het alsnog wel eens voorkomen dat er een kleine miscommunicatie optreedt…..

Verder stonden er in dit boek ook leuke meningsvragen in, waar ik op die leeftijd al helemaal niks van begreep. Hier is zo’n leuk voorbeeld:

‘Is dit glas half vol of half leeg?’ Ik snapte de gedachtegang van deze vraag toen nog niet en nam dit soort vragen veel te letterlijk. Het bovenste linkerglas is halfleeg, want de wijn zit aan de onderkant en aan de bovenkant zit geen wijn. Op het plaatje daaronder waar je twee wijnglazen ziet, zei ik dat het linkerglas halfvol is, want aan de bovenkant van het glas zie je de wijn zitten en aan de onderkant niet. En het glas aan de rechterkant is net zoals het glas linksboven halfleeg. Wist ik veel dat dit met met optimisme en pessimisme te maken had.

De volgende keer zoom ik meer in op een bepaald onderwerp dat ook in dit boek voorkomt, maar dat hou ik natuurlijk nog even geheim!

 

 

5 gedachten over “Handleiding voor jezelf….Wie ben ik nou eigenlijk?

  1. Mooie memories….
    Gelukkig heb je ze bewaard en valt je het verschil tussen toen en nu goed op. Opnieuw mooi geschreven. Zoals je toen als klein meisje er midden in zat en er nu met enige afstand naar kunt kijken. Top hoor. Maar misschien ben ik wel bevooroordeeld.

  2. Geweldig om dit te lezen, Jils. Zoals je toen was en hoe je nu in het leven staat; je ziet zelf het verschil, maar ….je was altijd een lieverd. Je mag trots zijn op jezelf!

  3. Toch goed dus ondanks dat dit niet altijd even leuk was dat ze dit zo aangepakt hebben. Mijn zoon nu bijna 19 jaar heeft dit dus allemaal gemist, o.a. dat hij zijn wegwijzer niet accepteert en zijn vader eigenlijk ook niet. Zo ook het zelfde verhaal met zijn zus van ruim 16 jaar. Doordat zij dit stuk gemist hebben is het ontzettend gaan botsen tussen broer en zus. waar iedereen echt super last van heeft. En er heel veel spanningen binnen ons gezin zijn. Op een gegeven moment ga je ook soms in deze flow van negativiteit mee. Ik hoop van harte dat zij ook zo stevig in het leven kunnen staan als dat jij nu doet. Zij gaan binnenkort aan de gang met een psycholoog om vooral wat meer inzichten ( lees begrip) naar elkaar toe te krijgen. Als zij dit niet zouden gaan doen, dan zou het moeilijk worden om als een gezin door te gaan. Ik hoop dat zij net zo mogen gaan ervaren als wat jij hebt ervaren. Ik hoop echt van harte dat zij dan net zo stevig in het leven komen te staan als daar waar jij nu staat.

    1. Jeetje, heftig zeg! Zoiets is ook heel erg naar. Wel fijn dat er nu een oplossing is gevonden. Dit gaat waarschijnlijk nog wel een zwaar traject worden en heeft natuurlijk tijd nodig. Maar hou er vetrouwen in.
      Ik hoop natuurlijk dat de sfeer binnen jullie gezin snel beter gaat worden.

  4. Beste Jils,

    Vandaag ben ik toevallig bij je blog terecht gekomen en was blij verrast. Je verhalen zijn grappig en zo herkenbaar voor mij

    Ik vind het super stoer dat je zo in het openbaar vertelt over wat er in je omgaat, weet dat dit gewaardeerd wordt.

    Het is fijn om te lezen hoe je hier mee dealt, het is namelijk super moeilijk om vooral als meisje met autisme te leven, er wordt immers zoveel van je verwacht en mensen hebben niet door dat je zoveel struggled met de dagelijkse (en uitzonderlijke) bezigheden.

    Ik wens je heel veel succes tijdens je studie en kijk uit naar je volgende blog.

    Liefs, Emily.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *