Veranderingen…

Je kent het vast wel. Je hebt een dagplanning voor jezelf gemaakt en plotseling komt er iets tussendoor waardoor je je hele schema moet aanpassen…. Voor veel mensen echter geen probleem. Ze wisselen wat taken om en dan komt het vanzelf wel weer goed.

Hoewel het lijkt alsof ik goed met veranderingen om kan gaan en het lijkt alsof ik mij daar vrij soepel op aanpas, is dit helaas niet helemaal waar. Wanneer zo’n verandering plaatsvindt ga ik hier echter gewoon normaal mee om. Gewoon, alsof er niks aan de hand is. Ik schakel de knop om en ik ga er maar gewoon in mee. Niemand die aan mij ziet dat ik hier eigenlijk helemaal niet tegen kan. In mijn hoofd ontstaat er gelijk weer een bepaalde soort chaos en word ik eigenlijk heel erg onrustig. Ik vind veranderingen eigenlijk gewoon, op z’n zachtst gezegd, zwaar irritant. “En nu dan?!.. Het gaat immers niet zoals ik het bij voorbaat had gepland.”

Een paar dagen geleden was het precies weer zo’n dag zoals ik het mij bij voorbaat niet had voorgesteld. Ik had een mooi dagschema gemaakt. Hoewel ik het altijd al een heel gedoe vind om überhaupt een mooie planning te maken, was ik er dit keer vrij zeker van dat ik alle taken netjes kon gaan afronden.

Om 9 uur stond ik op en om 10 uur ging ik naar de winkel om wat boodschappen te doen. Dit moest immers ook gebeuren. Eenmaal ik naar huis fietste merkte ik al dat mijn band ontzettend zacht werd en niet veel later was mijn band zo plat als een dubbeltje. Lekke band. Ik begon gelijk te brainstormen. Ik had het geluk dat ik die dag vrij was en dat ik maandag na het weekend ook nog vrij ben. Als ik diezelfde middag nog mijn fiets naar de fietsenmaker zou gaan brengen, zal mijn fiets maandag vast en zeker al wel weer klaar zijn en dan kan ik dinsdag gewoon weer met de fiets naar school. Dus, zo gezegd, zo gedaan. Hoewel ik volgens mijn planning om 13:00 eigenlijk aan het vak anatomie & fysiologie moest werken, liep ik nu met mijn fiets aan mijn hand naar de fietsenmaker. Aangezien dit ook nog niet bepaald om de hoek is, moest ik eerst nog ruim 25 minuten lopen. Liep ik daar met mijn fiets en mijn navigatie, gezien het feit dat ik totaal geen richtingsgevoel heb en de weg ook nog niet bepaald goed ken. Maar goed, na 25 minuten lopen was ik er en werd ik gelijk geholpen. Tot mijn grote ergernis waren ze hier alles behalve klantvriendelijk en gezien het feit mijn hoofd al lichtelijk ‘getriggerd’ was wilde ik zo snel mogelijk de winkel uitlopen. Ik had natuurlijk naar een andere fietsenmaker kunnen gaan, maar dan moest ik weer een kilometer lopen en daar had ik niet heel erg veel zin in. Eenmaal ik buiten stond begon ik weer aan mijn wandelroute en weer 25 minuten later was ik weer thuis. Als het goed is, is mijn fiets maandag klaar en dus kan ik dinsdag gewoon weer (hopelijk) naar school toe fietsen. Dus, nu was het opgelost zou je kunnen zeggen. Maar nu moest ik uitgerekend die middag nog naar het treinstation toe. Normaal gesproken fiets ik altijd wat circa een kwartier vanaf mijn huis is. Lopend is mij dit net iets te ver en dus moest ik nu met de bus naar het treinstation. Goed, ik gelijk weer opzoeken waar überhaupt het busstation zit. Gelukkig is dit maar vijf minuten lopen vanaf mijn huis, dus dat moest op zich wel goed komen. Las ik uitgerekend toen ik net weer thuis was, dat ze bij de fietsenmaker gewoon leenfietsen hadden. Als ik dat wist had ik ook gewoon kunnen fietsen en hoefde ik mij ook geen zorgen te maken om het busreizen… Ik had er natuurlijk om kunnen vragen, maar omdat ik op dat moment nog zo geïrriteerd bezig was met het feit dat mijn band nu lek was, ik hierdoor een hele wandeltocht moest gaan maken in een onbekende omgeving en ze hier ook nog eens totaal niet klantvriendelijk waren, heb ik hier totaal niet over na gedacht. Ik was nog bezig om alle lijntjes in mijn hoofd goed te verbinden, ik zat nog midden in mijn verwerkingsproces. En hierdoor mis ik informatie wat er op het huidige moment gezegd wordt, waardoor mijn reactietijd ook weer trager wordt. En dus was ik op dat moment ook niet in staat om naar een leenfiets te vragen. Eenmaal ik weer thuis kwam drong het weer tot me door. Ergens vond ik het dan ook weer slechte service dat ze dit niet zelf hadden aangeboden, maar dat terzijde.

Afbeeldingsresultaat voor autisme hoofd

Een plaatje hoe zo’n moment van verwerking er ongeveer uit ziet (rechterkant).

 

Ik moest dus met de bus, ik wist nu waar de bushalte zat en hoe laat mijn bus zou vertrekken en dus moest het nu helemaal goed gaan komen. Eenmaal ik bij de bushalte stond, stonden er hele andere tijden dan op internet stonden vermeld en daarnaast gaf NS-reisplanner ook weer hele andere tijden aan dan OV9292. Ik ga altijd voorbereid op pad en met de treintijden klopt het eigenlijk altijd, maar dat busreizen is nooit mijn ding geweest. Nu was dus het gevolg dat ik een kwartier te vroeg bij de bushalte aankwam. Nou ben ik liever ergens te vroeg dan ergens te laat, dus dit was niet eens het grootste probleem. Zie ik ineens twee bussen die ook richting het station gingen, aan de andere kant van de weg voor mijn neus voorbij rijden, deze stonden echter nergens weergegeven… Nu was ik weer helemaal gedesoriënteerd, stond ik nou alsnog aan de verkeerde kant? Nu zou ik natuurlijk mijn trein alsnog gaan missen en dan vervolgens te laat aankomen op het eindstation… Was ik nu toch maar gaan lopen….

Toch stond er dat er over 7 minuten een bus zou gaan komen richting het station en dus bleef ik nog wachten. In plaats van dat ik gewoon rustig ging wachten, de situatie los kon laten en gewoon lekker ging Candy Crushen of iets dergelijks, begon ik in die tussentijd alweer de volgende beren op de weg te zien. Ik was bang dat mijn OV-kaart het niet zou gaan doen. Ik heb nu een studentenreisproduct, wat dus inhoudt dat ik in het weekend gratis kan gaan reizen. Heel erg fijn natuurlijk, maar deze had ik nog nooit gebruikt. Hoewel ik het product al wel had opgehaald was ik nu natuurlijk als de dood dat dat het alsnog niet zou gaan doen. Met klamme handen en een hartslag van hier tot Tokio stapte ik de bus in, waarvan ik niet eens zeker wist of het wel de goede bus was. Vrij oplettend en totaal gespannen zat ik in die bus. Ging deze nou wel de goede kant op?  Had ik het niet beter even kunnen vragen? Gelukkig ging de bus wel richting het station en niet veel later was ik er eindelijk.

Het treinreizen daarentegen gaat mij altijd een stuk makkelijker af. Toch bereid ik mij altijd tot in de kleinste details voor hoe ik precies moet reizen. Hoe laat kom ik op welk perron aan, hoeveel overstaptijd heb ik en naar welk perron moet ik? Als ik op een vreemd station moet overstappen zoek ik bij voorbaat op internet zelfs daar de plattegrond van op zodat ik precies weet waar ik naar toe moet. Eenmaal ik dit weet kan ik vrij probleemloos treinreizen en kan ik het loslaten. De reden dat ik precies wil weten waar en wanneer alles is, is omdat het op stations altijd gewoon druk is (dan heb ik het even over de wat grotere stations). Overal zijn mensen die kris kras door elkaar lopen en overal zijn er geluiden. Op dit soort momenten ben ik altijd blij dat ik met een koptelefoon reis. Ik ben een echte muziekliefhebber en op deze manier kan ik mij mooi afsluiten van de omgeving. Als ik met mensen samen reis luister ik natuurlijk niet naar muziek. Maar omdat je dan afgeleid wordt, vind ik het treinreizen altijd een stuk minder erg.

Ik kan dus prima en foutloos treinreizen, als ik alles maar bij voorbaat voorbereid. Natuurlijk zijn er dan ook weer uitzonderingen waar je geen invloed op hebt zoals vertragingen of treinstoringen. Treinen komen dan later aan, hierdoor kom jij weer later aan op het volgende station waardoor je je overstap mist, of je moet je reis gaan aanpassen omdat uitgerekend jouw trein is uitgevallen…. Hier heb ik gelukkig niet heel erg veel last van, omdat ik over het algemeen niet heel erg vaak met de trein reis.

Na ander halfuur kwam ik eindelijk op mijn eindbestemming aan en is alles eigenlijk, achteraf gezien, heel erg goed gegaan. Deze dag ging weliswaar niet zoals gepland, maar hierdoor weet ik nu wel hoe de bussen hier werken, wat natuurlijk weer een hoop scheelt voor het geval ik ooit weer met de bus moet reizen. En daarnaast weet ik nu ook hoe ik de volgende keer gewoon naar de fietsenmaker kan lopen, zonder navigatie, wat ook alweer een boel scheelt. Toch was ik ergens heel erg blij dat deze dag voorbij was, het was gewoon niet echt mijn dag.

Dit zijn dus een paar van die leuke voorbeelden die ik in mijn hoofd niet goed kan handelen. Ik heb mij wel zo goed weten te ontwikkelen dat niemand in mijn omgeving last heeft van mijn onrust. Ik raak niet overstuur en ik word ook niet boos zoals ik vroeger wel heel erg had. Ik weet ondanks ik zwaar geïrriteerd ben, mijn emoties in bedwang te houden en dus kan ik eigenlijk goed met zulke situaties dealen. Hoewel ik natuurlijk liever heb dat alles gewoon loopt, zoals ik mij bij voorbaat heb voorgesteld.

‘Morgen is een nieuwe dag, met nieuwe kansen en dan zal het allemaal vast en zeker wel weer goed gaan.’

 

 

5 gedachten over “Veranderingen…

  1. Wat een relaas joh maar heel goed verwoord. Ik maak altijd een foto van de vertrektijden die in het bushokje hangen zodat ik thuis kan kijken hoe laat de bus gaat. Fijne Zondag Jils.

  2. Dag Jils.
    Wat geef je een prachtig kijkje in je leven. Je maakt heel duidelijk hoe ingewikkeld het leven soms kan zijn.
    Ik heb respect voor je manier waarop je met tegenslagen om gaat.
    Rita

  3. Mooi inkijkje Jils!
    Je hebt je “prima” gered, er was weinig aan je te merken toen ik je van de trein haalde en hadden we een gezellige avond. Top gedaan en gelijk kon je zaterdagavond opnieuw je busreis “oefenen!”
    Nu morgen hopelijk je gerepareerde fiets ophalen …..

  4. Ik herken mezelf wel in dit verhaal. Ik heb alleen dat ik wel boos word met veranderingen en ik dan ook niet weet wat ik moet doen. Ik vind met het openbaar vervoer reizen ook lastig omdat er dan vaak vreemde mensen naast je gaan zitten en je dan steeds aangeraakt wordt. Ik ga gelukkig niet zo vaak meer met het openbaar vervoer en op mijn werk houden ze er rekening mee met als er een verandering komt met de manier hoe ze het mij vertellen en ze vragen of ik het goed vind. Op mijn werk heb ik vaste collega’s waar ik hulp aan kan vragen als iets me even niet alleen lukt. Meer aanpassingen heb ik niet op mijn werk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *