Een koffer vol herinneringen

Je hebt vast wel eens deze vraag gehoord: Als er ooit brand komt in jouw huis en je kunt slechts één ding redden uit de inmiddels bestaande grote vuurzee. Wat ga je dan redden? Hiermee losstaand van het feit dat het logisch is dat je eerst je familieleden en huisdieren red. Natuurlijk is het antwoord op deze vraag voor iedereen weer anders.

Voor mij is het antwoord op deze vraag niet heel erg moeilijk. Ik heb maar één echt waardevol bezit en dat is deze koffer. Hoewel ik op zich niet heel veel waarde hecht aan de koffer zelf, hecht ik wel heel erg veel waarde aan de inhoud. De inhoud van deze koffer bestaat uit alleen maar herinneringen. In de koffer zitten namelijk 6 dagboeken/notitieboeken waar ik de afgelopen 8 jaar in heb geschreven. Zo ben ik dus met schrijven begonnen. Ik begon met een roze dagboekje, ooit gekregen voor mijn achtste verjaardag. Uiteraard met slotje, zodat niemand mijn ‘geheimen’ kon lezen. Ik ben namelijk de jongste thuis en was als de dood dat mijn oudere broer en zus ze stiekem zouden gaan lezen. Zij waren natuurlijk al wat ouder en zouden het maar stom en kinderachtig vinden. Mijn eerste verhaal, geschreven in keurige schrijfletters en nog aan elkaar geschreven, was op 4 mei 2010, 6 dagen voor mijn tiende verjaardag. Ik zat toen in groep 6 en ik schreef alles nog vrij globaal op.

Linksboven mijn eerste dagboek, rechtsonder mijn laatste notitieboek.

‘Lief dagboek’

Ik heb vandaag vakantie en vandaag is het dodenherdenking. Morgen is het Bevrijdingsdag. Overmorgen ga ik logeren en op 9 mei ben ik jarig en word ik 10.’ Verder had ik er wat foto’s bijgeplakt van een paar klasgenoten en zo eindigde mijn verhaal.

Na dit korte verhaaltje volgden er nog velen. In het begin waren mijn verhalen vrij kort en vaag, wat ook logisch is voor een kind van 9 à 10 jaar oud. Ik schreef er dus niet alleen maar in, ik maakte er ook tekeningen in of ik plakte er foto’s, foldertjes en kaartjes in. Verder schreef ik niet echt met een doel. Ik schreef meestal uit verveling. Op 14 mei 2013 was uiteindelijk mijn eerste dagboek vol. Ik heb dus lang gedaan over mijn eerste dagboek. Soms schreef ik namelijk een paar dagen achter elkaar en soms maanden niet. Na dit dagboek volgden er nog 2 in ongeveer dezelfde stijl, ondanks ik ondertussen al 13 was en deze dagboeken eigenlijk iets te kinderachtig voor mij waren. Ik wilde dat alles één geheel bleef en dat de indeling van het boekje niet zou gaan veranderen. Ik schreef na het aanschaffen van mijn nieuwe dagboeken steeds meer, mijn verhalen werden ook steeds gedetailleerder.

Toen ik 16 was en mijn derde dagboek volgeschreven had vond ik echter dat het tijd werd voor wat nieuws, iets meer leeftijdgerelateerd zullen we maar zeggen. Mijn rode notitieboek dat een iets groter formaat bevatte dan mijn voorgaande dagboeken, staat vol met tekst en een heleboel foto’s. Ik ontdekte de polaroid printer waarmee ik foto’s vanaf mijn telefoon kon afdrukken en die plakte ik vervolgens bij mijn verhaal. Hierdoor kregen mijn verhalen nog meer betekenis.

Het afgelopen (school)jaar heb ik maar liefst 2 notitieboeken volgeschreven van circa 300 pagina’s per notitieboek. Ik kon uren achter elkaar door blijven schrijven. Soms tot wel diep in de nacht, net zo lang totdat ik tevreden was met het resultaat en alles had opgeschreven wat ik kwijt wilde. Want dat was, waar schrijven nu voor diende. Ik schreef niet alleen meer omdat ik het leuk vond, of omdat ik mij verveelde. Ik schreef, omdat het in mijn hoofd een puinhoop was. Het was een druk jaar. Ik zat in mijn examenjaar, ik werkte veel, ik had rijlessen, nog twee begrafenissen/crematies tussendoor en verder was ik ook nog bezig met hobby’s en vriendschappen onderhouden. Het was allemaal zoveel en het ging allemaal zo snel dat ik het in mijn hoofd niet meer bij kon houden. Hierdoor verloor ik het overzicht en kreeg ik ontzettend last van stress, waardoor er vervolgens slapeloze nachten volgden. Schrijven was op dit moment het enige middel dat hielp om mijn gedachtes ook maar iets te ordenen.

Ik kan niet zeggen dat ik heel erg gelukkig was in deze periode, dat is ook goed te lezen aan mijn laatste twee notitieboeken. Ik was niet depressief, maar echt zin of puf om ook maar leuke dingen te ondernemen had ik niet. Ik had er al moeite mee om elke dag mijn schooldagen uit te zitten, of om mijn afspraken als bijvoorbeeld mijn rijlessen na te komen. Na afloop van een schooldag of een andere activiteit was ik dan ook helemaal gesloopt. In plaats van dat ik rust hield, ging ik op hetzelfde ‘speed’ tempo weer door. En als ik ‘rust’ nam, had ik toch geen rust. In mijn hoofd bleven mijn gedachtes maar komen en gaan. Ik moest nog huiswerk maken en nog leren ‘want over 6 weken hadden we alweer een toetsweek’…. Zo zie je maar. Ik was zo ontzettend het overzicht kwijt dat ik niet eens meer een tijdsbesef had. Hoewel ik eerder pas 3 dagen voor een toets begon met leren en dan alsnog een voldoende kon halen, leerde ik nu al weken van tevoren en haalde ik vervolgens alsnog een onvoldoende… Toch bleef ik doorgaan. Ik moest en zou mijn diploma halen.

Mijn laatste herinnering in deze koffer heb ik geschreven op 30 april 2018, ik was hier nog 17. Mijn kindertijd zit er nu op. Zo nu en dan lees ik af en toe weer wat terug, om te kijken hoe ik mij voelde op dat moment. Maar ik lees het ook terug met een kritische blik. Wat heb ik geleerd van deze periode? Wat kan ik eraan doen om zo’n dergelijke situatie te kunnen voorkomen. Van het afgelopen jaar heb ik vooral geleerd dat hulp vragen helemaal niet zo erg is. Ik wilde alles altijd zelf doen, simpelweg omdat ik dingen vragen ontzettend moeilijk vond maar ook omdat ik altijd het gevoel had dat ik het ook zelf moest doen. Nu weet ik, dat dit niet zo is. Sterker nog, iedereen heeft (ongemerkt) wel een keer ergens hulp bij nodig. Om echt verder te komen, moet je hulp soms gewoon aannemen. Nu moet ik ineens denken aan een tekst dat ik ooit voorbij heb zien komen op de ‘omdenk’ pagina.

Wie slim wil lijken, praat. Wie slim wil worden, luistert. 

Het lijkt wel een beetje op het feit dat als je dus echt verder wilt komen, je soms moet luisteren naar adviezen en tips van je omgeving.

Al met al kan ik wel zeggen dat ik de afgelopen 8 jaar ondanks wat schommelende momenten ontzettend veel heb geleerd. Ik denk dat schrijven hierin ook zeker geholpen heeft.

Een koffer vol herinneringen, definitief gesloten.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *